<مزامیر 4

[1] ای خدای حق‌ستانم، آنگاه که می‌خوانم، اجابتم فرما. در تنگی فراخی‌ام بخشیدی، فیضم ببخشا، و دعایم بشنو. سِلاه

[2] تا چند، ای آدمیزادگان، عزّت من ذلّت خواهد بود؟ تا چند بطالت را دوست داشته در پی دروغ خواهید رفت؟ سِلاه

[3] بدانید که خداوند سرسپردگان را برای خود جدا کرده است و چون او را بخوانم، خداوند خواهد شنید.

[4] خشمگین باشید اما گناه مکنید؛ در دلتان بر بسترهای خویش بیندیشید و خاموش باشید. سِلاه

[5] قربانیهای شایسته تقدیم کنید، و بر خداوند توکل بدارید.

[6] بسیاری می‌گویند: «کیست که بر ما احسان کند؟» خداوندا، نور روی خود را بر ما تابان ساز!

[7] تو شادمانی در دل من نهاده‌ای، بیش از هنگامی که غَله و شراب تازۀ ایشان فراوان گشت.

[8] به سلامتی آرمیده و به خواب هم می‌روم زیرا تو تنها ای خداوند مرا در امنیت ساکن می‌سازی.