[1] هَلِلویاه! خوشا به حال کسی که از خداوند می‌ترسد، و از انجام فرمانهای او لذت بسیار می‌برَد.
[2] فرزندانش از دلاوران زمین خواهند بود، نسل صالحان مبارک خواهد بود.
[3] دولت و توانگری در خانۀ اوست، و پارسایی‌اش جاودانه پایدار است.
[4] در تاریکی، نور برای صالحان طلوع می‌کند، برای شخص فیاض و رحیم و پارسا.
[5] فرخنده است شخص سخاوتمند و قرض‌دهنده، که در کارهای خویش با انصاف است.
[6] زیرا پارسا هرگز جنبش نخواهد خورد؛ او تا به ابد در یادها می‌ماند.
[7] از خبر بد نخواهد ترسید؛ دلش مستحکم است و بر خداوند توکل دارد.
[8] دل او پایدار است و نخواهد ترسید، تا آن هنگام که پیروزمندانه بر خصمانش بنگرد.
[9] با گشاده‌دستی به نیازمندان بخشیده، پارسایی‌اش جاودانه پاینده است؛ شاخش با عزّت برافراشته خواهد شد.
[10] شریر این را می‌بیند و به خشم می‌آید، و دندان بر هم ساییده، تباه می‌گردد؛ آرزوی شریران نقش بر آب خواهد شد!