[1] Homo natus de muliere, brevi vivens tempore, commotione satiatur.
[2] Qui quasi flos egreditur et arescit et fugit velut umbra et non permanet.
[3] Et dignum ducis super huiuscemodi aperire oculos tuos et adducere eum tecum in iudicium?
[4] Quis potest facere mundum de immundo? Ne unus quidem!
[5] Si statuti dies hominis sunt, et numerus mensium eius apud te est, et constituti sunt termini eius, quos non praeteribit,
[6] averte oculos tuos ab eo, ut quiescat, donec solvat, sicut mercennarius, dies suos.
[7] Nam lignum habet spem; si praecisum fuerit, rursum virescet, et rami eius non deficient.
[8] Si senuerit in terra radix eius, et in pulvere emortuus fuerit truncus illius,
[9] ad odorem aquae germinabit et faciet comam quasi novellae.
[10] Homo vero cum mortuus fuerit et debilitatur, exspirat homo et, ubi, quaeso, est?
[11] Recedent aquae de mari, et fluvius vacuefactus arescet;
[12] sic homo, cum dormierit, non resurget: donec atteratur caelum, non evigilabit nec consurget de somno suo.
[13] Quis mihi hoc tribuat, ut in inferno seponas me et abscondas me, donec pertranseat furor tuus, et constituas mihi tempus, in quo recorderis mei?
[14] Putasne mortuus homo rursum vivat? Cunctis diebus, quibus nunc milito, exspectarem, donec veniat immutatio mea.
[15] Vocares me, et ego responderem tibi; opus manuum tuarum requireres.
[16] Tu quidem nunc gressus meos dinumerares, sed parceres peccatis meis.
[17] Signares quasi in sacculo delicta mea, sed dealbares iniquitatem meam.
[18] Mons cadens decidit, et saxum transfertur de loco suo;
[19] lapides excavant aquae, et alluvione terra inundatur: et spem hominis perdes.
[20] Praevales adversus eum, et in perpetuum transiet; immutas faciem eius et emittis eum.
[21] Sive nobiles fuerint filii eius, non novit; sive ignobiles, non intellegit.
[22] Attamen caro eius, dum vivet, dolet, et anima illius super semetipso luget ".