[1] Ва Айюб нутқи худро давом дода, гуфт:
[2] «Қасам ба ҳаёти Худо, ки Ӯ маро аз адлу инсоф маҳрум намудааст, ва ба ҳаёти Қодир, ки ҷони маро талх кардааст,
[3] Ки то даме ки ҷони ман дар тани ман аст, ва нафаси Худо дар димоғи ман аст,
[4] Лабҳоям ноинсофона сухан нахоҳад ронд, ва забонам дурӯғ нахоҳад гуфт!
[5] Ҳошо, ки ман шуморо ҳақ шуморам: то дами мурданам нахоҳам гузошт, ки беайбии маро аз ман дур кунед.
[6] Адли худро маҳкам нигоҳ доштаам, ва онро тарк нахоҳам кард; дили ман аз аввали ҳастиам маро мазаммат накардааст.
[7] Душмани ман мисли шарир хоҳад буд, ва мухолифи ман мисли ноинсоф.
[8] Зеро риёкор чӣ умеде дорад, вақте ки Худо ӯро маҳв мекунад, вақте ки ҷони ӯро мегирад?
[9] Оё Худо фарьёди ӯро хоҳад шунид, вақте ки мусибате ба сари ӯ ояд?
[10] Оё ӯ аз Қодир шодкомӣ хоҳад ёфт, ва ҳар вақт Худоро хоҳад хонд?
[11] Он чиро, ки дар дасти Худост, ба шумо таълим хоҳам дод; он чиро, ки аз ҷониби Қодир аст, ниҳон нахоҳам кард.
[12] Инак, шумо ҳамаатон инро дидаед; ва чаро чунин суханони хушкухолӣ мегӯед?
[13] Чунин аст насибаи одами шарир аз ҷониби Худо, ва меросе ки золимон аз Қодир пайдо мекунанд.
[14] Агар фарзандони ӯ бисьёр шаванд, тӯъмаи шамшер хоҳанд шуд; ва авлоди ӯ аз нон сер нахоҳанд шуд.
[15] Бақияи онҳо аз вафот дар гӯр хоҳанд шуд; ва занони беваашон гирья нахоҳанд кард.
[16] Агар ӯ нуқраро мисли хок ҷамъ оварад, ва либосро мисли гил тайёр кунад, —
[17] Ӯ тайёр мекунад, вале онро одил хоҳад пӯшид, ва нуқраро бегуноҳ мерос хоҳад гирифт.
[18] Хонаи худро ӯ мисли куя бино мекунад, ва мисли соябоне ки нигаҳбон месозад.
[19] Ба сифати сарватдор хоб меравад, вале дигар чунин нахоҳад буд: чашмони худро мекушояд, — ва сарваташ нест шудааст.
[20] Даҳшатҳо мисли об ӯро фаро мегирад; шабона ӯро тундбод мерабояд.
[21] Боди шарқӣ мебардорад, ва меравад; ва ӯро аз маконаш лесида мебарад.
[22] Ва бар ӯ тир меандозад, ва дареғ намедорад, агарчи ӯ зӯр мезанад, ки аз дасти он бигрезад.
[23] Дар ҳаққи ӯ даст бар ҳам месояд, ва аз маконаш ба ҳоли ӯ ҳуштак мекашад.