[1] Ва Айюб ҷавоб гардонда, гуфт:
[2] «Чӣ гуна ту ба беқуввате мадад расондӣ, ва бозуи бемаҷолеро раҳо кардӣ!
[3] Чӣ гуна ту ба беҳикмате машварат додӣ, ва ҳақиқати ҳолро ба хубӣ фаҳмондӣ!
[4] Барои кӣ ин суханонро гуфтӣ? Ва рӯҳи кист, ки аз ту берун омад?
[5] Арвоҳи мурдагон дар зери об, ва сокинони он ба ларза меоянд.
[6] Дӯзаҳ пеши назари Ӯ бараҳна аст, ва барои асфалуссофилин рӯпӯше нест.
[7] Шимолро бар хало мегустаронад, заминро бар нестӣ меовезад.
[8] Обро дар абрҳои Худ банд мекунад, ва ҳеҷ саҳобе зери он намекафад.
[9] Рӯи тахти Худро мепӯшонад, абри Худро бар он паҳн мекунад.
[10] Хате бар рӯи об мекашад, то ба ҳадди рӯшноӣ ва торикӣ.
[11] Сутунҳои осмон ба ларза меояд, ва аз итоби Ӯ ба даҳшат меафтад.
[12] Бо қуввати Худ баҳрро ба шӯр меоварад, ва бо хиради Худ раҳабро захмдор мекунад.
[13] Аз рӯҳи Ӯ осмон шукӯҳ ёфтааст; дасти Ӯ аждари болдорро нобуд кардааст.
[14] Инак, инҳо ҳиссаест аз роҳҳои Ӯ; ва чӣ сухани андаке дар ҳаққи Ӯ шунидаем! Вале раъди қудрати Ӯро кист, ки тавонад пай барад?»