[1] האָט געענטפֿערט בִלדַד דער שוחי, און האָט געזאָגט:
[2] ביז װאַנען װעסטו רעדן דאָס דאָזיקע, און װי אַ שטאַרקער װינט װעלן זײַן די װערטער פֿון דײַן מױל?
[3] װעט דען אֵל פֿאַרדרײען דעם משפּט? און װעט שַדַי פֿאַרדרײען די גערעכטיקײט?
[4] אַז דײַנע קינדער האָבן געזינדיקט צו אים, האָט ער זײ אַװעקגעשיקט פֿאַר זײער פֿאַרברעך.
[5] אַז דו װאָלסט זוכן אֵל, און צום שַדַי בעטן,
[6] אַז דו װאָלסט זײַן רײן און רעכטפֿאַרטיק, װאָלט ער אַצונד זיך דערװעקן פֿאַר דיר, און גאַנץ מאַכן דײַן גערעכטע װױנונג.
[7] און אױב דײַן אָנהײב װעט זײַן קלײן, װעט דײַן סוף זײַן זײער גרױס.
[8] װאָרעם פֿרעג אַקאָרשט דעם פֿריִערדיקן דור, און מערק װאָס זײערע עלטערן האָבן אױסגעפֿאָרשט
[9] – װאָרעם מיר זײַנען פֿון נעכטן, און װײסן גאָרנישט, װײַל אַ שאָטן זײַנען אונדזערע טעג אױף דער ערד –
[10] פֿאַר װאָר, זײ װעלן דיך לערנען, זײ װעלן דיר זאָגן, און פֿון זײער האַרצן אַרױסברענגען װערטער?
[11] קען אױסװאַקסן ראָר אָן אַ זומפּ? קען גרױס װערן טײַכגראָז אָן װאַסער?
[12] נאָך איז עס אין זײַן גרינקײט, נישט אָפּגעשניטן, און װי גאָרע הײ װערט עס פֿאַרטריקנט.
[13] אַזױ זײַנען די װעגן פֿון אַלע ג-טפֿאַרגעסער, און די האָפֿענונג פֿון דעם זינדיקן גײט אונטער.
[14] װאָרעם זומערפֿאָדים איז זײַן פֿאַרזיכערונג, און שפּינװעבס זײַן בטחון.
[15] ער לענט זיך אָן אױף זײַן הױז, אָבער עס האָט נישט קײן באַשטאַנד, ער האַלט זיך דעראָן, אָבער עס בלײַבט נישט שטײן.
[16] זאַפֿטיק איז ער פֿאַר דער זון, און איבער זײַן גאָרטן גײט אַרױס זײַן שפּראָץ.
[17] אין אַ הױפֿן פֿלעכטן זיך זײַנע װאָרצלען, צװישן שטײנער רײַסט ער זיך דורך.
[18] אָבער פֿאַרטיליקט מען אים פֿון זײַן אָרט, פֿאַרלײקנט ער אים: איך האָב דיך נישט געזען.
[19] אָט דאָס איז די פֿרײד פֿון זײַן װעג, און פֿון דער ערד שפּראָצט אַן אַנדערער אַרױס.
[20] זע, אֵל פֿאַראַכט נישט דעם אומשולדיקן, און װעט נישט אױפֿהאַלטן די האַנט פֿון דעם שלעכטסטוער;
[21] ביז ער װעט אָנפֿילן מיט געלעכטער דײַן מױל, און דײַנע ליפּן מיט שאַלונג.
[22] דײַנע שָׂונאים װעלן זיך אָנקלײדן מיט שאַנד, און דאָס געצעלט פֿון די רשעים װעט מער נישט זײַן.