[1] אָבער הער אַקאָרשט, אִיובֿ, מײַנע רײד, און אַלע מײַנע װערטער פֿאַרנעם.
[2] זע נאָר, איך האָב געעפֿנט מײַן מױל, מײַן צונג רעדט אין מײַן גומען.
[3] אױפֿריכטיק פֿון מײַן האַרצן זײַנען מײַנע װערטער, און װאָס מײַנע ליפּן װײסן, זאָגן זײ קלאָר.
[4] דער רוּחַ פֿון אֵל האָט מיך געמאַכט, און דער נְשָׁמָה פֿון שַדַי האַלט מיך בײַם לעבן.
[5] אױב דו קענסט, ענטפֿער מיר, ברײט דיך אָן קעגן מיר, שטעל זיך אַװעק.
[6] זע, איך בין אַזױ װי דו בײַ אֵל, איך אױך בין פֿון לײם געפֿורעמט געװאָרן.
[7] זע, מײַן אימה שרעקט דיך נישט, און מײַן לאַסט דריקט נישט אױף דיר.
[8] יאָ, האָסט געזאָגט אין מײַנע אױערן, און דעם קֹול פֿון די װערטער האָב איך געהערט:
[9] רײן בין איך, אָן אַ פֿאַרברעך, לױטער בין איך, און האָב נישט קײן זינד:
[10] זע, בילבולים געפֿינט ער אױף מיר, ער רעכנט מיך פֿאַר זײַן שׂונא;
[11] ער טוט אַרײַן אין אַ קלאָץ מײַנע פֿיס, ער היט אַלע מײַנע שטעגן.
[12] אָט אין דעם ביסטו נישט גערעכט, װעל איך דיר ענטפֿערן, װאָרעם אֱלוֹהַּ איז גרעסער פֿון מענטשן.
[13] פֿאַר װאָס קריגסטו זיך מיט אים, װאָס ער פֿאַרענטפֿערט נישט אַלע זײַנע מעשׂים?
[14] װאָרעם אױף אײן שטײגער רעדט אֵל, און אױף צװײ, הגם מע מערקט עס נישט.
[15] אין אַ חלום, אַ זעונג פֿון דער נאַכט, װען אַ טיפֿער שלאָף פֿאַלט אױף מענטשן, אין שלומער אױפֿן געלעגער,
[16] דענצמאָל אַנטפּלעקט ער דעם אױער פֿון מענטשן, און פֿאַרחתמעט מיט אַ מוסר צו זײ,
[17] כּדי דער מענטש זאָל אַװעקװאַרפֿן זײַן טאָן; און ער באַשירעמט פֿון האָפֿערדיקײט דעם מאַן.
[18] ער פֿאַרמײַדט זײַן זעל פֿון שַׁחַת, און זײַן לעבן פֿון אומקומען דורכן שװערד.
[19] אָדער ער װערט געשטראָפֿט מיט װײטאָג אױף זײַן געלעגער, און אַלע זײַנע בײנער װערן שטײַף.
[20] און זײַן לעבן מאַכט אים זיך עקלען מיט ברױט, און זײַן זעל מיטן גלוסטיקסטן מאכל.
[21] אָפּגעצערט װערט זײַן פֿלײש פֿון פּנים, און אײַנגעדאַרט זײַנע בײנער, נישט אָנצוקוקן.
[22] און זײַן זעל גענענט צו דער שַׁחַת, און זײַן לעבן צו די טײטער.
[23] אױב עס איז דאָ פֿאַר אים אַ מלאך, אַ מליץ-יושר אַפֿילו אײנער פֿון טױזנט, כּדי דעם מענטשן אַנצוּזאגען זײַנע גערעכטפערטיקונג,
[24] לײַטזעליקט ער אים, און זאָגט: לײז אים אױס פֿון נידערן אין גרוב; איך האָב געפֿונען אַן אױסלײז.
[25] זײַן לײַב װערט פֿרישער װי ייִנגלװײַז, ער קערט זיך אום צו די טעג פֿון זײַן יוגנט.
[26] ער בעט צו אֱלוֹהַּ, און ער באַװיליקט אים, און ער זעט זײַן פּנים מיט חֵן, און קערט אום דעם מענטשן זײַן גערעכטיקײט.
[27] ער קומט פֿאַר מענטשן װאָס זאָגט: איך האָב געזינדיקט, און װאָס איז רעכט האָב איך פֿאַרדרײט, און עס איז מיר נישט באַצאָלט.
[28] אַזױ לײזט ער אױס זײַן זעל פֿון גײן אין גרוב, און זײַן לעבן זעט די ליכטיקײט.
[29] זע, דאָס אַלץ טוט אֵל, צװײ מאָל, דרײַ מאָל, מיט אַ מענטשן,
[30] כּדי אומצוקערן זײַן זעל פֿון גרוב, דערלוכטן צו װערן אין ליכט פֿון לעבן.
[31] פֿאַרנעם, אִיובֿ, הער מיר צו; שװײַג, און איך װעל רעדן.
[32] אױב דו האָסט װערטער, ענטפֿער מיר, רעד, װאָרעם איך װעל דיך גערעכט מאַכן.
[33] אױב נישט, הער דו מיר צו; שװײַג, און איך װעל דיך לערנען חכמה.