[1] מײַן גײַסט איז צעװײטאָקט, מײַנע טעג זײַנען פֿאַרלאָשן, דער קבֿר איז פֿאַר מיר.
[2] פֿאַר װאָר, שפּעטער זײַנען מיט מיר, און אױף זײער ערגערן מוז רוען מײַן אױג.
[3] קער זיך צו, איך בעט דיך, זײַ עָרבֿ פֿאַר מיר בײַ דיר אַלײן; װער דען זאָל מיר אַ האַנטשלאָג געבן?
[4] װאָרעם זײער האַרץ האָסטו פֿאַרבאָרגן פֿון שׂכל, צום ריכטיקן טוסטו זײ נישט דערהײבן.
[5] דער װאָס מסרט פֿון חניפֿה װעגן חבֿרים, אַזש אױסגײן זאָלן די אױגן פֿון זײַנע קינדער!
[6] יאָ, ער האָט מיך געשטעלט פֿאַר אַ װערטל בײַ לײַט, און צו שפּײַען אין פּנים בין איך געװאָרן.
[7] און טונקל פֿון ערגערניש איז מײַן אױג, און מײַנע גלידער זײַנען װי אַ שאָטן אַלע.
[8] די רעכטפֿאַרטיקע װערן צעגרױלט דעריבער, און דער אומשולדיקער װערט אױפֿן זינדיקן אױפֿגעבראַכט.
[9] און דער גערעכטער זאָל אָנהאַלטן זײַן װעג, און דער װאָס האָט רײנע הענט זאָל מערן שטאַרקײט!
[10] איר אַלע אָבער קומט אַקאָרשט װידער אַהער, און איך װעל נישט געפֿינען אַ קלוגן צװישן אײַך.
[11] מײַנע טעג זײַנען פֿאַרגאַנגען, מײַנע געדאַנקען זײַנען צעריסן – די טראַכטענישן פֿון מײַן האַרצן.
[12] נאַכט פֿאַר טאָג מאַכן זײ: נאָנט איז דאָס ליכט װײַל עס איז פֿינצטער.
[13] אַז איך ריכט זיך אױף דער שְׁאֹול װי מײַן הײם, אין פֿינצטערניש בעט איך אױס מײַן געלעגער,
[14] צום קבֿר רוף איך: ביסט מײַן פֿאָטער! מײַן מוטער און מײַן שװעסטער צום װאָרעם,
[15] הײַנט װוּ דען איז מײַן האָפֿענונג? יאָ, מײַן האָפֿענונג װער װעט זי אָנזען?
[16] צו די ריגלען פֿון שְׁאֹול װעט זי נידערן, װען אין אײנעם אין שטױב װעלן מיר רוען.