[1] דער מענטש, געבאָרן פֿון אַ פֿרױ, האָט קורצע טעג און זאַט פֿאַרדראָס.
[2] װי אַ בלום קומט ער אַרױס און װערט פֿאַרשניטן, און ער אַנטלױפֿט װי אַ שאָטן און באַשטײט נישט.
[3] און אױף אַזעלכן האַלטסטו אָפֿן דײַנע אױגן? און מיך װילסטו ברענגען צום משפּט מיט דיר?
[4] װער קען מאַכן רײן פֿון אומרײן? קײן אײנער נישט.
[5] אױב זײַנע טעג זײַנען צוגעשניטן, די צאָל פֿון זײַנע חדשים איז בײַ דיר, גרענעצן האָסטו אים געמאַכט װאָס ער קען נישט אַריבער,
[6] קער זיך אָפּ פֿון אים, כּדי ער זאָל האָבן רו, ביז ער װעט דערפֿילן װי אַ געדונגענער זײַן טאָג.
[7] װאָרעם פֿאַר אַ בױם איז דאָ אַ האָפֿענונג; אַז ער װערט אָפּגעשניטן, באַנײַט ער זיך װידער, און זײַן שפּראָץ הערט נישט אױף.
[8] אַז אַלט אין דער ערד װערט זײַן װאָרצל, און אין שטױב שטאַרבט אָפּ זײַן שטאַם,
[9] פֿון רֵיח פֿון װאַסער בליט ער אױף, און לאָזט ריטלעך אַרױס װי אַ פֿלאַנצונג.
[10] אָבער אַ מאַן שטאַרבט און פֿאַלט אַװעק, און פֿאַרגאַנגען דער מענטש, און װוּ איז ער?
[11] װאַסערן גײען אַװעק פֿון ים, און אַ טײַך װערט אױסגעטריקנט און טרוקן;
[12] און דער מענטש לײגט זיך און שטײט נישט אױף; ביז קײן הימל װעט נישט זײַן װעלן זײ זיך נישט אױפֿכאַפּן, און נישט אױפֿװאַכן פֿון זײער שלאָף.
[13] װען דו װאָלסט מיך אין שְׁאֹול באַהאַלטן, מיך פֿאַרבאָרגן ביז דײַן צאָרן װעט אָפּגײן, מיר שטעלן אַ צײַט, און זיך דערמאָנען אָן מיר! –
[14] אַז אַ מענטש שטאַרבט, װעט ער דען לעבעדיק װערן? – אַלע טעג פֿון מײַן דינסטצײַט װאָלט איך געהאַרט ביז מײַן אױסבײַט װעט קומען.
[15] װאָלסט גערופֿן, און איך װאָלט דיר געענטפֿערט, װען דו װאָלסט געגלוסט צו דעם װערק פֿון דײַנע הענט.
[16] אָבער אַצונד צײלסטו מײַנע טריט, װאַרטסט צו מאָל נישט אױף מײַן חטא.
[17] פֿאַרחתמעט אין אַ בײַטל איז מײַן פֿאַרברעך, און דו לײגסט נאָך צו צו מײַן זינד.
[18] יאָ פֿאַר װאָר, אַ געפֿאַלענער באַרג צעברעקלט זיך, און אַ פֿעלדז װערט פֿאַררוקט פֿון זײַן אָרט;
[19] װאַסער צערײַבט שטײנער, אירע פֿלײצונגען שװענקען אַװעק דעם שטױב פֿון דער ערד; אַזױ ברענגסטו אונטער די האָפֿענונג פֿון דעם מענטשן.
[20] שטאַרקסט אים אײביק איבער, און ער פֿאַרגײט, פֿאַרענדערסט זײַן פּנים, און שיקסט אים אַװעק.
[21] זײַנע קינדער האָבן כּבֿוד, און ער װײס נישט, און זײ װערן צו קלײן, און ער מערקט זײ נישט.
[22] נאָר זײַן פֿלײש װײטאָקט אױף אים, און זײַן זעל טרױערט אױף אים.