[1] האָט געענטפֿערט אֶליפַֿז דער תֵּימָני, און האָט געזאָגט:
[2] װעט אַ חכם ענטפֿערן מיט קענשאַפֿט פֿון לופֿט, און אָנפֿילן מיט מזרח-װינט זײַן בױך?
[3] טענהן רײד װאָס טױגן נישט, און װערטער װאָס מע ברענגט קײן נוץ נישט מיט זײ?
[4] אױך פֿאַרשטערסטו די יִרְאַת, און מינערסט די פֿרומקײט פֿאַר אֵל.
[5] װאָרעם דײַן זינד לערנט דײַן מױל, און קלײַבסט אױס די צונג פֿון די ליסטיקע.
[6] דײַן אײגן מױל מאַכט דיך שולדיק, און נישט איך, און דײַנע ליפּן זאָגן עדות קעגן דיר.
[7] ביסטו דער ערשטער מענטש געבאָרן געװאָרן? אָדער ביסטו פֿאַר די בערג באַשאַפֿן געװאָרן?
[8] האָסטו דעם סָוד פֿון אֱלוֹהַּ אײַנגעהערט, און אַװעקגענומען צו זיך די חכמה?
[9] װאָס אַזױנס װײסטו, װאָס מיר װײסן נישט? פֿאַרשטײסטו, װאָס בײַ אונדז איז נישטאָ?
[10] אי אַ גראָער קאָפּ אי אַ גרײַז איז דאָ צװישן אונדז, עלטער פֿון דײַן פֿאָטער אין טעג.
[11] זײַנען דיר װינציק די טרײסטונגען פֿון אֵל, און דאָס װאָרט װאָס איז מילד צו דיר?
[12] װאָס נעמט דיך דײַן האַרץ, און װאָס װינקען דײַנע אױגן,
[13] אַז דו קערסט קעגן אֵל דײַן גײַסט, און לאָזט אַרױס רײד פֿון דײַן מױל?
[14] װאָס איז אַ מענטש, אַז ער זאָל זײַן רײן? און קען דען גערעכט זײַן אַ געבאָרענער פֿון אַ פֿרױ?
[15] זע, אין זײַנע הײליקע גלױבט ער נישט, און די הימלען זײַנען נישט רײן אין זײַנע אױגן,
[16] הײַנט װי שױן דער אומװערדיקער און פֿאַרדאָרבענער, דער מענטש, װאָס טרינקט אומרעכט װי װאַסער?
[17] איך װעל דיר באַשײדן, הער מיר צו, און װאָס איך האָב געזען װעל איך דערצײלן;
[18] װאָס די חכמים גיבן איבער – און פֿאַרהױלן נישט – פֿון זײערע עלטערן,
[19] װאָס צו זײ אַלײן איז געגעבן געװאָרן דאָס לאַנד, און קײן פֿרעמדער איז נישט דורכגעגאַנגען צװישן זײ.
[20] אַלע זײַנע טעג איז אין ציטערניש דער רשע, און געצײלטע יאָרן זײַנען אָנגעברײט דעם געװאַלטטוער.
[21] אַ קֹול פֿון אַנגסטן איז אין זײַנע אױערן: אין מיטן שלום װעט קומען אַ פֿאַרװיסטער אױף אים.
[22] ער גלױבט נישט זיך אױסצודרײען פֿון פֿינצטערניש, און ער איז אױסגעקליבן פֿאַרן שװערד.
[23] ער װאָגלט אום נאָך ברױט: װוּ איז עס? ער װײס אַז לעבן אים איז אָנגעברײט דער טאָג פֿון פֿינצטערניש.
[24] אים שרעקן אַנגסט און דריקעניש, זײ כאַפּן אים אָן װי אַ מלך אָנגעברײט צום קריג.
[25] װײַל ער האָט אױסגעשטרעקט קעגן אֵל זײַן האַנט, און קעגן שַדַי זיך געשטאַרקט;
[26] געלאָפֿן קעגן אים מיט אַ שטאָלצן האַלדז, מיט די דיקע רוקנס פֿון זײַנע שילדן.
[27] װײַל ער האָט באַדעקט זײַן פּנים מיט זײַן פֿעטס, און אָנגעלײגט פּלאָסטן אױפֿן לענד;
[28] און ער האָט באַװױנט פֿאַרװיסטע שטעט, הײַזער װאָס מע זיצט נישט אין זײ, װאָס זײַנען געװען אָנגעברײט אױף הױפֿנס.
[29] ער װעט נישט רײַך זײַן, און נישט באַשטײן װעט זײַן פֿאַרמעג, און נישט נײַגן װעט זיך צו דער ערד זײער תּבֿואה.
[30] ער װעט זיך נישט אָפּטאָן פֿון פֿינצטערניש; זײַן שפּראָץ װעט פֿאַרטריקענען אַ פֿלאַם,
[31] און ער װעט אָפּגעטאָן װערן דורך אַ הױך פֿון זײַן מױל. זאָל נישט טרױען אױף נישט דער פֿאַרנאַרטער, װאָרעם נישט װעט זײַן זײַן אײַנבײַט.
[32] אײדער זײַן טאָג קומט, װעט עס דערפֿילט װערן, און זײַן צװײַג װעט נישט גרין זײַן.
[33] ער װעט אָפּשאָקלען װי אַ װײַנשטאָק זײַן אומצײַטיקס, און אַראָפּװאַרפֿן װי אַן אײלבערטבױם זײַן בליִונג.
[34] װאָרעם דאָס געזעמל פֿון די זינדיקע בלײַבט װיסט, און אַ פֿײַער פֿאַרצערט די געצעלטן פֿון שוחד.
[35] זײ טראָגן אומרעכט און געבערן אומגליק, און זײער לײַב ברײט אָן פֿאַר זיך אָפּנאַרונג.