[1] Шундан кейин Темонлик Элифаз Аюбга шундай деди:
[2] “Бир гап айтсам, хафа бўлмайсанми? Ахир, ким гапирмай жим тура олади?!
[3] Сен кўпларга насиҳат қилар эдинг. Ожизларга ёрдам берар эдинг.
[4] Қоқилганларга сўзларинг билан далда берардинг, Оғир юк остида эзилганларга куч бағишлардинг.
[5] Энди эса азоб–уқубатга учраганингда тушкунликка тушяпсан, Ўз бошингга тушганлардан саросимада ўтирибсан.
[6] Худодан қўрқишинг умидинг бўлиши керак эмасми?! Йўлларинг тўғрилиги сенга умид бағишламайдими?!
[7] Ўйлаб кўргин–чи, қачон айбсиз инсон ҳалок бўлган?! Бирор ерда солиҳ киши ҳеч йўқ қилинганми?!
[8] Ўз ҳаётимда кўрганман, ким ёвузлик, Ғам–ғусса экса, худди ўшани ўради.
[9] Худонинг нафаси уларни ўлдиради, Худонинг ғазабидан фосиқлар даф бўлади.
[10] Уларнинг шерникидай бўлган овозларини Худо ўчиради, Ўша махлуқларнинг тишларини Худо синдиради.
[11] Ўлжа йўқлигидан у шерлар ҳалок бўлади, Шерваччалари ҳам узоқларга тарқалиб кетади.
[12] Менга бир сўз яширинча келди, Қулоғимга шивирлаб эшитилди.
[13] Инсонлар чуқур уйқуда бўлганда, Ташвишли тушларда бу сўз келди.
[14] Мени қўрқув–қалтироқ босди, Бутун вужудим ларзага келди.
[15] Бир руҳ юзимни силаб ўтди, Шунда тукларим тикка бўлиб кетди.
[16] Руҳ тўхтаб, қимирламай турди, Аммо уни аниқ кўрмадим. Кўз олдимда бир шарпа турар эди. Сукунат чўкди, кейин бир овоз эшитдим:
[17] «Инсонлар Худонинг олдида солиҳ бўла оладими?! Одамлар Яратувчисининг олдида пок бўла оладими?!
[18] Ахир, Худо ҳатто Ўз фаришталарига ишонмайди–ку, Улардан ҳам айб топади–ку!
[19] Шундай экан, тупроқдан яратилган инсонлардан, Лойдан бино бўлган, куядай эзиладиган Одамлардан қанчалар айб топади?!
[20] Ахир, улар эрталаб бор, Кечаси эса йўқ бўлиб кетадиган инсонлар–ку! Уларнинг номи абадий ўчиб кетади.
[21] Чодирларининг арқонлари узиб ташланади, Улар доноликка етишмай ҳалок бўладилар.»