[1] Аюб шундай деб жавоб берди:
[2] “Сўзларимга яхшилаб қулоқ солинг, Мана шу сизларнинг менга берган тасаллингиз бўлади.
[3] Сабр қилинг, мен ҳам гапирай, Гапириб бўлганимдан кейин, мазах қилаверинг.
[4] Мен инсонларга эмас, Худога арз қиляпман–ку. Шунинг учун сабрим чидамаяпти–да.
[5] Мана, ҳолимга қаранг, довдираб қоласиз, Дамингиз ичингизга тушиб, ҳанг–манг бўласиз.
[6] Бошимга тушган кулфатлар ҳақида ўйласам, ваҳимага тушаман, Танамни қалтироқ босади.
[7] Нима учун фосиқларнинг умрлари узилмай, давом этаверади? Нега улар кекса ёшга етадилар? Нега нуфузи ошиб бораверади?
[8] Фарзандлари ўсиб, ўз ўрнини топганини кўради, Невараларини ҳам кўришга муяссар бўлади.
[9] Уйлари хавф–хатарсиз бўлади, Худонинг таёғи уларнинг бошига тушмайди.
[10] Буқалари ҳеч бир қийинчиликсиз кўпаяверади, Сигирлари болалайди, ҳеч қачон боласи тушиб қолмайди.
[11] Фосиқларнинг болалари қўзиларга ўхшаб сакрайдилар, Фарзандлари ўйнаб–кулиб юраверадилар.
[12] Доира ва лира садосига қўшиқ куйлайдилар, Най садосига ўйин–кулги қиладилар.
[13] Умрлари фаровонликда ўтади, Ўликлар диёрига тинчгина кетадилар.
[14] Худога шундай дейдилар: «Бизни тинч қўй! Сенинг йўлларингни билишни хоҳламаймиз.
[15] Қодир Худо ким бўлибдики, Унга хизмат қилсак, Унга илтижо қилсак, бизга нима фойда тегарди?!»
[16] Аммо фосиқларнинг фаровонлиги ўз қўлининг иши эмас–ку! Фосиқларнинг ўй–хаёлларидан мен жирканаман.
[17] Фосиқларнинг чироғи бирон марта бўлса ҳам ўчдими? Бошига тез–тез кулфат тушиб турибдими? Худо Ўз ғазабида уларга қийноқ беряптими?
[18] Қачон улар шамолда тўзиган хашакдай, Бўрон учириб кетган сомондай бўладилар?
[19] Сен: «Худо инсонларнинг гуноҳлари учун Уларнинг фарзандларини жазолайди», дейсан. Мен эса гуноҳкорларнинг ўзи жазолансин, дейман. Мана шу уларга сабоқ бўлади.
[20] Гуноҳкорлар ўз кўзлари билан ҳалокатларини кўрсинлар. Ўзлари Қодир Худонинг ғазаби шаробини ичсинлар.
[21] Зотан, улар ўлганларидан кейин Оиласига нима бўлишини ўйламайдилар ҳам!
[22] Ким Худога сабоқ бера олади, Ахир, У ҳатто самовий зотларни ҳукм қилади–ку!
[23] Мана, бир одам тўлиқ фаровонликда, Тинч ва хотиржам оламдан кўз юмади.
[24] Унинг бели бақувват, Суяклари иликка тўла.
[25] Иккинчи одам эса руҳи тушкун ҳолда, Ҳеч қачон яхшилик кўрмай ўлиб кетади.
[26] Иккови ҳам тупроқда бирдай ётади, Уларни қуртлар босиб кетади.
[27] Эҳ, дўстларим, ниятларингизни биламан, Мақсадларингиз ҳам менга аён.
[28] Сизлар: «Қани золим амалдорнинг уйи? Фосиқларнинг чодири қаерда?» деб сўрайсизлар.
[29] Кўп жойларга бориб келганлардан сўранглар. Улар айтганларини инкор қила олмайсиз!
[30] Кулфат кунида фосиқлар нажот топишларини, Худонинг ғазаб кунида қутқарилишларини улар айтадилар–ку!
[31] Фосиқларнинг қилмишларини ким уларнинг юзига солади? Қилмишлари учун ким уларни жазолайди?
[32] Жасадлари қабрга олиб борилганда, Қабр бошига соқчи қўйилади.
[33] Сон–саноқсиз одамлар кетларидан бориб, Уларга аза тутади. Ҳатто тупроқ ҳам уларнинг устига секин тушади.
[34] Қандай қилиб мени пуч сўзларингиз билан юпата оласиз? Барча берган жавобларингиз ёлғондир!”