[1] Аюб гапида давом этди:
[2] “Қани энди, Худо менга Ғамхўрлик қилган пайтлари қайтиб келса эди.
[3] Ўша пайтларда Худо Ўз чироғи билан йўлимни ёритарди, Унинг нури билан зулматдан ўтар эдим.
[4] Куч–қувватга тўлган кезларимда Худо билан бўлган дўстлигим чодиримни тўлдириб турарди.
[5] Қодир Худо мен билан эди, Фарзандларим ҳам атрофимда юрарди.
[6] Уйимда қаймоқ ошиб–тошиб ётарди, Зайтунзорларимдан мой ариқ бўлиб оқарди.
[7] Шаҳар дарвозаси олдида ўтирганимда, Йўлбошчилар орасидан жой олганимда,
[8] Ёшлар мени кўриб, йўл берарди, Ҳатто кексалар ҳам ўрнидан турарди.
[9] Оқсоқоллар ҳам гапидан тўхтарди, Дами ичига тушиб кетарди.
[10] Бошлиқларнинг ҳам овози тинарди, Тиллари танглайига ёпишиб қоларди.
[11] Гапларимни эшитганлар мени мақтарди, Кўрганлар мен ҳақимда яхши гапирарди,
[12] Ахир, мен нола қилган йўқсилларга ёрдам берардим, Суянчиғи йўқ етимларни четда қолдирмас эдим.
[13] Ўлимдан қутқарилган бу одамлар мени дуо қилардилар, Ёрдамим билан беваларнинг қалбини қувончга тўлдирардим.
[14] Солиҳликка кийим каби ўрангандим, Одилликни саллам ва тўнимдай кийиб юрардим.
[15] Кўрларга кўз бўлдим, Чўлоқларга оёқ бўлдим.
[16] Фақирларга ота бўлдим, Мусофирларнинг арзларини эшитиб, ҳимоя қилдим.
[17] Золимларнинг тишларини синдирдим, Уларнинг оғзидан ўлжасини тортиб олдим.
[18] Мен шундай деб ўйлардим: «Узоқ умр кўриб, ўз уйимда ҳаётдан кўз юмаман.
[19] Ахир, мен илдизлари сувга етган, Шохларида тун бўйи шабнам турадиган дарахтдайман.
[20] Доимо обрўйим баланд бўлаверади, Кучим қайта–қайта янгиланаверади.»
[21] Ҳамма сукут сақлаб, менга қулоқ соларди, Бизга қандай маслаҳат бераркан, деб кутарди.
[22] Менинг сўзларимдан кейин ҳеч ким гап қўшмасди, Сўзларим уларнинг устига шабнамдай оҳиста тушар эди.
[23] Улар ёмғир кутгандай мени кутишарди, Сўзларим баҳор ёмғири сингари уларга сингиб кетарди.
[24] Уларга кулиб қарасам, кўзларига ишонишмасди, Марҳамат қилишимни умид билан кутишарди.
[25] Уларга бош бўлиб, йўл–йўриқ кўрсатардим, Лашкарлари орасидаги шоҳдай яшар эдим, Улар қайғуга тушганларида тасалли берардим.