[1] Охири Аюб сўз бошлаб, ўзи дунёга келган кунни лаънатлади.
[2] У шундай деди:
[3] “Мен туғилган кун қирилиб кетсин, Мен яратилган кеча лаънати бўлсин.
[4] Ўша кун зулматга айланиб қолсин! Ҳатто Худо ҳам шу кунни эсламасин, Ўша кун ҳеч қачон нур кўрмасин.
[5] Зимзиё зулмат уни қамрасин, У кунни булутлар беркитсин, Қуёш нурини қоронғилик тўсиб қўйсин.
[6] Ҳа, ўша кечани зулмат ютиб юборсин! Йил кунлари орасида ҳеч қачон саналмасин, Ойларнинг ҳисобига ўша кеча кирмасин.
[7] Ўша кеча қисир бўлсин, Ундан шодлик овози янграмасин.
[8] Махлуқ Левитанни чақиришга қодир бўлганлар уни қарғасин, Ҳа, лаънат ўқийдиганлар ўша кечага қарғиш ёғдирсин.
[9] Ўша кечада тонг юлдузлари чарақламасин. Ўша кеча ёруғликка умид қилсин–у, Аммо тонг шуъласини кўрмасин.
[10] Онамнинг бачадонини беркитмагани учун, Мени шунча қайғудан холи қилмагани учун Ўша кеча лаънати бўлсин.
[11] Нима учун ўлик туғилмадим?! Онам қорнидан тушибоқ, ўлмадим?!
[12] Нима учун онам мени тиззаларида олиб ўтирди экан?! Нима учун мени эмизди экан?!
[13] Ўлганимда эди, ҳозир тинч ётган бўлардим. Ухлаб, ором олиб ётган бўлардим.
[14] Вайроналарни тиклашга қодир бўлган Шоҳу амалдорлар билан бирга бўлардим.
[15] Тиллага бой, уйларини кумушга тўлдирган Шаҳзодалар қатори ётган бўлардим.
[16] Нима учун ўлик туғилган боладай бўлмадим?! Нима учун ёруғлик кўрмаган чақалоқдай кўмилмадим?!
[17] Ахир, қабрда фосиқлар ҳам Фосиқлик қилишдан тўхтайдилар–ку! Чарчаганлар ҳам дам оладилар–ку!
[18] Асирлар у ерда жам бўлиб тинч яшайди, Назоратчиларнинг бақир–чақири эшитилмайди.
[19] Катта ҳам, кичик ҳам у ерда бордир, Қуллар ҳам ниҳоят у ерда озоддир.
[20] Нима учун қийналганга ёруғлик берилган, Қайғуга ботганга эса ҳаёт ато қилинган?!
[21] Улар ўлимни кутадилар, лекин ўлим келмайди, Қимматбаҳо хазинадан ҳам кўра, Кўпроқ ўлимни излайди улар.
[22] Ўлим топганларида улар жуда қувонади, Шодликдан бошлари осмонга етади.
[23] Нима учун йўлни кўролмайдиганларга ёруғлик берилган?! Ахир, Худо уларнинг йўлини тўсиб қўйган–ку!
[24] Нон ейиш ўрнига оғир уф тортаман, Чуқур оҳу нолаларим сувдай оқиб чиқяпти.
[25] Ҳа, нимадан қўрққан бўлсам, ўша бошимга тушди. Хавфсираганларим содир бўлди.
[26] Кўнглим тинч эмас, менда хотиржамлик йўқ, Тинчлик йўқ, ғам–ташвиш эса келаверади.”