[1] Кейин Намахлик Зўфар шундай деди:
[2] “Шунча кўп гап жавобсиз қолаверадими? Кўп гапирган инсон оқланар эканми?
[3] Бекорчи гапларинг бошқаларнинг овозини ўчириб қўйдими? Наҳотки мазах қилиб айтган гапларинг учун ҳеч ким сени уялтирмаса?
[4] Сен: «Мен ҳақман, бунга ишончим комил, Ўзим ҳам Худонинг назарида покман», деб айтасан.
[5] Қани энди, Худо гапирса, Унинг Ўзи сенга қарши оғиз очса эди.
[6] Қани энди, У сенга доноликнинг сирларини билдирса эди. Ахир, ҳақиқий донолик кўп қиррали–ку! Билиб қўй, Худо сени ўз гуноҳларингга яраша жазолагани йўқ, Жазони анча кам беряпти.
[7] Хўш, Худонинг сирларини англай оласанми?! Қодир Худонинг комиллигини била оласанми?!
[8] Худонинг донолиги осмондан ҳам юксакдир, Сен нима қила олардинг?! Худонинг донолиги ўликлар диёридан ҳам чуқурроқдир, Сен нимани била олардинг?!
[9] Унинг ўлчами ер теварагидан ҳам узунроқ, Денгиздан ҳам кенгроқдир.
[10] Худо келиб, сени қамоққа ташласа, Ёки ҳаммани ҳукмга йиғса, Ким Уни тўхтата оларди?
[11] Албатта У ёлғончиларни билади, Ёвузликни кўрганда, эътиборга олади–ку!
[12] Асов эшакдан одам туғилмагандай, Нодон ҳам доноликка эриша олмайди.
[13] Ўз юрагингни Худога бағишла, Ибодат қилиб, қўлларингни У томон чўзгин.
[14] Қўлларинг гуноҳдан булғанган бўлса, поклагин, Чодирингда ёвузликка жой бермагин.
[15] Шунда сен уялмасдан бошингни тик кўтариб юрасан. Қўрқувдан холи бўлиб, барқарор турасан.
[16] Қайғуларингни эсдан чиқарасан, Улар оқиб кетган сувлардай бўлиб қолади.
[17] Ҳаётинг кундузги нурдай ёруғ бўлади, Ҳар қандай зулмат тонгдай бўлиб қолади.
[18] Умидинг борлиги учун ишончинг комил бўлади, Атрофингда ҳимоянг бўлиб, тинчликда ором оласан.
[19] Ётганингда ҳеч кимдан қўрқмайдиган бўласан, Ҳамма сендан марҳамат истаб келади.
[20] Фосиқларнинг кўз нури сўнади, Улар қочишга йўл тополмайдилар, Ўлиб қутуламиз, деб умид қиладилар.”