[1] Ҳаётдан тўйдим! Эвоҳ, энди бемалол шикоят қилишдан, Алам–ҳасрат билан гапиришдан ўзимни тиймайман.
[2] Худога шундай дейман: «Мени ҳукм қилавермасдан, Менга қарши бўлган даъволарингни айт.
[3] Мени эзишдан Сенга бирор фойда борми ўзи? Фосиқларга шодлик билан фаровонлик беряпсан–у, Нима учун мени — Ўз қўлларинг ижодини рад этяпсан?!
[4] Сенинг инсонникига ўхшаш кўзларинг борми?! Сенинг дунёқарашинг инсонларники билан бирми?!
[5] Умринг инсон умридай қисқами?! Йилларинг инсон ҳаёти йилларидай эмас–ку!
[6] Нима учун мендан айб қидирасан, Гуноҳ топишга ҳаракат қиласан?
[7] Ахир, Ўзинг биласан, мен айбсизман, Ҳеч ким мени Сенинг қўлингдан қутқара олмайди.
[8] Ахир, қўлларинг билан мени Ўзинг ясагансан, Ўзинг мени яратгансан, Энди эса мени бутунлай ҳалок қилмоқчисан.
[9] Сен мени лойдан бунёд қилганингни эслагин. Энди мени яна тупроққа қайтармоқчимисан?!
[10] Мени сутдай қуйиб, Пишлоқдай қотирган Ўзинг–ку.
[11] Сен Ўзинг мени эту тери билан қоплаб, Менга суягу пайлар ато қилдинг.
[12] Сен менга ҳаёт бағишлаб, садоқатли севгингни кўрсатдинг. Ўзинг ғамхўрлик қилиб, ҳаётимни сақладинг.
[13] Лекин юрагингда бошқа бир ният бор эди. Сенинг ўй–хаёлларингни биламан:
[14] Гуноҳ қилсам, мени кузатиб турган бўласан, Айбимни жазосиз қолдирмайсан.
[15] Фосиқ бўлсам, ўзимдан кўрай! Аммо айбсиз бўлсам ҳам, Шунчалик уятга қолдимки, Шунчалик қайғуга ботдимки, Бошимни кўтара олмаяпман.
[16] Бошимни кўтарсам, шердай мени пойлайсан, Ўз буюк қудратингни менга қарши ишлатасан.
[17] Менга қарши янги гувоҳлар чақираверасан. Менга бўлган ғазабинг янада ошиб бораверади, Устимга яна янги қўшинлар бостириб келаверадилар.
[18] Эвоҳ, нима учун мени бу дунёга келтирдинг? Қанийди, туғилишим биланоқ, Биров мени кўриб улгурмасдан, Ўлиб қўя қолганимда эди.
[19] Ҳеч нарса кўрмаган бўлардим, Онам қорнидан тўғри қабрга борган бўлардим.
[20] Ҳаётим қисқа, кунларим саноқли эмасми, ахир?! Мени тинч қўй, озгина бўлса ҳам, хурсанд бўлай.
[21] Ҳеч ким қайтиб келмайдиган зулмат юртига, Тим қоронғи ерга боришимдан олдин озгина қувонай.
[22] Тун ярмидаги зулматдай қоронғи бўлган юртга кетаман. Қоп–қоронғи ҳеч бир тартиб бўлмаган бир жойга, Ҳатто нури ҳам зулмат бўлган ерга кетаман, ахир!»”