[1] Эй Аюб, энди менинг сўзларимни эшитинг, Ҳамма гапларимга қулоқ солинг.
[2] Мен ҳозир гапиришга тайёрман. Сўзларим тилимда тизилиб турибди.
[3] Сўзларим пок кўнглимдан чиқади, Чин дилдан гапираман.
[4] Мени Худонинг Руҳи яратган, Қодир Худонинг нафаси менга ҳаёт бериб турибди.
[5] Агар қўлингиздан келса, менга жавоб беринг–чи, Ўзингизни ҳимоя қилиб кўринг–чи!
[6] Худонинг олдида сиз ҳам, мен ҳам бирмиз, Мен ҳам тупроқдан яралганман.
[7] Мендан қўрқмасангиз ҳам бўлади, Сизга ҳеч зулм ўтказмайман.
[8] Гапларингизни ўз қулоғим билан эшитдим, Қуйидаги сўзларни олдимда айтгансиз:
[9] «Мен покман, айбсизман, Топ–тозаман, менда ҳеч бир айб йўқ.
[10] Худо эса менга қарши чиқишга баҳона қидиряпти, Мени Ўз душманлари қаторига қўшиб қўйди.
[11] Оёқларимни занжирбанд қилди, Юрган йўлимни кузатиб туради.»
[12] Аюб, мана шу борада сиз ноҳақсиз. Мен сизга шуни айтай: Худо бутун одамзоддан улуғроқдир.
[13] Шундай экан, нимага У билан даъволашяпсиз? Нима учун, Худо менга жавоб бермайди, дейсиз?
[14] Худо қайта–қайта гапиради. Шунда ҳам одамлар тушунмайди.
[15] Одамлар чуқур уйқуга кетганда, Ўринларида ухлаб ётганда, Тушлар, тунги ваҳийлар орқали
[16] Худо уларнинг қулоқларига гапиради, Ўз огоҳлантиришлари билан уларни қўрқитади.
[17] Инсон гуноҳларидан қайтсин, Одамзод такаббур бўлмасин деб, бу сўзларни айтади.
[18] Ўша огоҳлантиришлар одамларни қабрдан сақлайди, Ўлим дарёсидан қутқаради.
[19] Худо инсонларга дарду оғриқ бериб, Одамларнинг суякларини зирқиратиб, тарбиялайди.
[20] Шунда улар нонга ҳам қарай олмайдиган бўлиб қолади. Ҳатто энг ширин овқатлар ҳам кўнглини айнитади.
[21] Улар озиб–тўзиб кетади, фақат териси қолади. Олдин кўринмаган суяклари энди туртиб чиқади.
[22] Ана, улар қабрга яқинлашиб қолди. Ўлим уларнинг жонини пойлаб турибди.
[23] Лекин шу пайтда инсоннинг ҳимоячиси бўлса, Мингларга қарши чиқиб, Ўша инсонни солиҳ деб тасдиқлайдиган бир ҳимоячиси
[24] Ўша инсонга раҳм қилиб: «Эй Худойим, уни қабрдан қутқаргин, Бу инсоннинг жони эвазига тўлов топдим», деса,
[25] Ўша инсоннинг танаси ёш боланики каби янгиланади, Ёшлигидаги каби яна кучга тўлади.
[26] Ўша инсон Худога ибодат қилади, Худо эса уни қабул қилади. Худонинг ҳузурига у шодлик билан киради, Чунки Худо уни солиҳлик йўлига қайтаради.
[27] Ўша инсон келиб, бошқаларга шундай дейди: «Мана, мен тўғри йўлдан юрмасдан, Гуноҳ қилган эдим, Лекин мен ўзимга лойиқ жазони олмадим.
[28] Худо жонимни қабрдан қутқариб қолди. Энди менинг ҳаётим ёруғ кунларга тўла!»
[29] Ҳа, Худо одамзодга шундай қилади, Бир эмас, икки эмас, кўп марта такрорлайди.
[30] Инсонларни қабрдан сақлаш учун, Ҳаёт нури уларнинг йўлларини ёритсин деб, шундай қилади.
[31] Эй Аюб, диққат қилинг, менга қулоқ солинг, Жим туринг, мен гапирай.
[32] Агар бирор гапингиз бўлса, менга жавоб беринг. Гапираверинг, чунки оқланишингизни хоҳлайман.
[33] Лекин гапингиз бўлмаса, менга қулоқ солинг, Сукут сақланг, мен сизга доноликни ўргатай.”