[1] Тау кәҗәләренең кайчан бәти китерергә тиешлеген беләсеңме, боланның бала тудырганын күзәткәнең бармы?!
[2] Аларның ничә ай йөкле булып йөрүләрен син санап барасыңмы, яңа токым китерер,
[3] җиргә чүгәләп бала тудырыр, йөкләреннән арыныр вакытларын беләсеңме?!
[4] Аларның балалары кырда үсеп көч җыя, ә аннары көтүдән китә һәм әйләнеп кайтмый.
[5] Кыргый ишәкләрне иреккә кем җибәрде, аларның тышавын кем чиште?
[6] Аларны чүлгә Мин җибәрдем, тозлакны аларның утлавы иттем!
[7] Шәһәр ыгы-зыгысы алар өчен көлке бер нәрсә генә, куалап баручының тавышы да алар өчен ят нәрсә.
[8] Ашарга яраклы үлән эзләп, таудан-тауга йөри алар.
[9] Кыргый үгез сиңа хезмәт итәрме, синең утлыгың кырыенда төн кунармы?
[10] Син аны, җигеп, буразна салырга кертә алырсыңмы, синең арттан үзәндәге басуны сөреп барырмы ул?!
[11] Аның көч-куәтенә таяна алырсыңмы, аңардан эшеңне эшләтә алырсыңмы?!
[12] Аның кире әйләнеп кайтуына шикләнмәссеңме, җыйган уңышыңны ындыр табагына илтерме ул?!
[13] Тәвә кошы канатларын шатланып каккалый, тик аның мамык-каурые ләкләкнеке белән тиңләшә алмый.
[14] Кайнар тузанда ятып җылынсыннар өчен, ана тәвә кошы күкәйләрен җирдә калдырып китә,
[15] кемдер аларны таптап үтәр, кыргый җәнлек сытып китәр, дип уйлап та карамый.
[16] Үзенең кошчыкларына ул каты бәгырьле – әйтерсең лә, алар читләр, бөтен тырышлыгы юкка чыгар, дип тә курыкмый,
[17] чөнки Аллаһы аңа акылдан өлеш чыгармаган, аң-зиһен белән бүләкләмәгән.
[18] Ләкин ул торып чаба башласа, атны да, җайдакны да узып көлкегә калдыра!
[19] Синме атка көч бирдең, муенын ял белән урап алдың,
[20] саранча кебек чабарга өйрәттең?! Аның кешнәве нинди куркыныч!
[21] Сөенә-сөенә тоягы белән җиргә бәрә ул, куәтенә сыеша алмыйча сугышка атыла.
[22] Дәһшәт янаса да, куркып калмый – көлә генә, кылыч аны туктата алмый.
[23] Сыртындагы җайдакның садагында уклар чыңгылдый, сөңгесе һәм кыска саплы сөңгесе елтырый.
[24] Ашкынып чапкан атның тояклары юлны йота гына; быргы тавышын ишетсә, йөгәнен тотып булмый аның;
[25] быргы кычкыртуга, ул кешнәп җибәрә; гаскәр башлыгының сөрән салуын һәм сугышчыларның үкерүен ишетә ул, сугыш исен әллә кайдан сизеп тора.
[26] Синең кодрәтең беләнме карчыга күккә күтәрелә дә, канатларын җил иркенә куеп, көньякка оча?!
[27] Синең ихтыярың беләнме бөркет күккә атылып менә һәм биектә-биектә оясын кора?!
[28] Кыя башында, тау-таш арасында гомер кичерә ул, шунда төн үткәрә.
[29] Шуннан торып, табышын күзәтә – күзләре гаять үткен аның.
[30] Кошчыкларын кан белән туендыра ул; үләксә кайда булса, ул шунда».
[31] Раббы Әюбкә тагын болай диде:
[32] «Бу бәхәс капчыгы Кодрәт иясен өйрәтмәкче буламы?! Аллаһыга кем тел тидерсә, шул җавап тотсын!»
[33] Шунда Әюб Аллаһыга болай дип җавап кайтарды:
[34] «Мин бер мескенмен! Нәрсә дип җавап бирим Сиңа? Сүзсез калып, кулым белән авызым каплыйм.
[35] Мин бер әйттем инде – башка кабатлап тормыйм, хәтта ике дә әйттем – хәзер исә тынып калам».