[1] Теманлы Әлифаз болай дип җавап бирде:
[2] «Аллаһыга кеше берәр файда китерә алырмы?! Хәтта иң гакыллысыннан да Аңа ни файда?!
[3] Синең тәкъва булуың Кодрәт иясенә шатлыкмы?! Синең тормыш юлың саф булудан Аңа ни файда?!
[4] Әллә Ул сине Үзеннән курыккан өчен шелтәли һәм хөкемгә тарта дип уйлыйсыңмы?!
[5] Юк! Димәк, явызлыгың чиксез синең, җинаятьләрең дә бихисап!
[6] Чөнки син кардәшләреңнән бер сәбәпсез рәһен алдың, аларның соңгы киемен салдырдың;
[7] арыганнарга су эчермәдең, ачларга икмәк бирмәдең.
[8] Көчле кеше генә җир били ала, анда дәрәҗәле затлар гына яши, дип санадың син.
[9] Тол хатыннарны буш кул белән борып җибәрдең, үксезләрне таянычсыз калдырдың.
[10] Шуңа күрә сине элмәк кыса бара, көтелмәгән бәла котыңны ала.
[11] Сине караңгылык каплый бара, син һичнәрсә күрмисең, ташкын сулар башыңнан каплап китә.
[12] Аллаһы күкләрдә, югарыда түгелмени?! Башыңны күтәреп кара: йолдызлар ничек биек!
[13] Син исә әйтерсең: „Аллаһы нәрсә белсен?! Куе караңгылык эченнән Ул ничек хөкем итсен?!
[14] Болытлар Аңа күрергә комачаулый, күк гөмбәзе тирәли генә йөри Ул“.
[15] Син шулай гөнаһкярләр таптаган борынгы юлны сайладыңмы?
[16] Нигезен ташкын сулар агызып киткән йорт сыман, дөньялыктан алар вакытыннан алда тартып алындылар.
[17] Аллаһыга алар: „Кит яныбыздан! Кодрәт иясе безгә нәрсә эшли алсын соң?!“ – дип әйтә иде.
[18] Ә бит аларның йортларын мал-мөлкәт белән Ул тутырган иде. Шулай булгач, яманнарның мәкерләре ерак торсын миннән!
[19] Яманнарның һәлакәтен күреп, тәкъвалар сөенерләр, гаепсезләр алардан мәсхәрәләп көләрләр:
[20] „Дошманнарыбыз юк ителде, мал-мөлкәтләрен ут ялмап йотты“.
[21] Аллаһы белән татулаш, тыныч яшә, шул чагында сиңа мул тормыш килер.
[22] Аның авызыннан чыккан үгет-нәсыйхәтне кабул ит, Аның сүзләрен йөрәгеңә сал.
[23] Кодрәт иясенә кире кайтсаң, син янә күтәрелерсең. Чатырыңны гаделсезлектән арындырсаң,
[24] алтыныңны – туфрак белән, Офир алтынын елга чуерташы белән тиң күрсәң,
[25] шул чагында Кодрәт иясе булыр синең алтының, көмеш хәзинәң дә Ул булыр.
[26] Шул чагында син Кодрәт иясеннән ләззәт алырсың, йөзеңне Аллаһыга таба күтәрерсең.
[27] Аңа дога кылырсың да, Ул сине ишетер, һәм син әйткән нәзереңне үтәрсең.
[28] Теләгән теләкләрең дә кабул булыр, барыр юлларыңа яктылык иңәр.
[29] Рәнҗетелгән, егылган берәүне күреп: „Күтәрегез аны!“ – диярсең, һәм рухы төшкән ул адәмгә Аллаһы котылу бүләк итәр.
[30] Аллаһы хәтта гаеплене коткарыр – синең саф-намуслы кулларың аңа котылу алып килер».