[1] Шуахлы Билдад исә җавабында болай диде:
[2] «Кайчан бетәр сүздән бау ишүләрегез? Әүвәл уйлашыгыз – аннан сөйләшербез.
[3] Нигә соң әле хайванга әйләнергә һәм синең күзеңә томана булып күренергә?
[4] Син ачудан өзгәләнәсең – синең хакка әллә җир йөзе бушап калсын да, кыяташлар үз урыныннан кузгалсынмы?
[5] Яман кешегә якты ут та сүнә, аның утыннан хәтта очкын да калмый,
[6] чатырыннан яктылык китә, шәмдәлдәге уты да сүнә.
[7] Адымнарының куәте кими аның, уй-ниятләре үз башына җитә.
[8] Үз аягы белән тозакка барып керә ул, ау ятьмәсенә үзе килеп баса.
[9] Үкчәсен кыл тозак эләктереп ала аның, гәүдәсен элмәк кысып тота.
[10] Яшерен ау җебе сагалый аны, сукмагында капкын көтеп тора.
[11] Һәрьяклап дәһшәт яный аңа, эзенә басып куа килә.
[12] Бәла аны тотып йотарга тели, һәлакәт аның абынганын көтеп тора.
[13] Аның тиресе чиргә азык булыр, тәнен үлем зәхмәте йотар.
[14] Аны имин чатырыннан йолкып алырлар да дәһшәтләр патшасы каршысына алып китәрләр.
[15] Аның чатырын ут ялмап алыр, йортына күкерт коелыр.
[16] Астан аның тамырлары корыр, өстән ботаклары шиңәр.
[17] Җирдә аны хәтерләүче калмас, урамда исемен дә телгә алучы булмас.
[18] Яктылыктан караңгыга куып чыгарырлар аны, җир йөзеннән сөрерләр.
[19] Үзеннән соң халкы арасында ни баласы, ни токымы калмас, беркеме дә калмас яшәгән җирендә.
[20] Аның язмышын ишетеп, көнбатыштагыларның коты очар, көнчыгыштагыларны да тирән курку биләп алыр.
[21] Явызларның тораклары белән һәрчак шулай булыр, Аллаһыны танымаган кешенең язмышы шул булыр».