[1] «Әйе, көмеш шахталары бар, алтынны юып таба торган урыннар бар.
[2] Тимерне – җирдән казып, бакырны мәгъдән эретеп табалар.
[3] Кешеләр караңгылыкны чигендерәләр, таш эзләп, дөм караңгылык хөкем сөргән тирәнлекнең төпкеленә үтеп керәләр;
[4] адәм заты яшәмәгән урыннарда мәгъдән коелары казыйлар, һичкем аяк басмаган ерак җирләрдә, шул коеларда, бауларда асылынып эшлиләр.
[5] Менә, икмәк үстерә торган җир тирәндә-тирәндә утта эрегән сымандыр;
[6] андагы ташларда зәңгәр якутлар яшеренгән, алтын бөртекләре сибелгән.
[7] Шунда илтүче юлны ерткыч кошлар белми, лачынның күзе аны күрә алмый;
[8] анда кыргый җанвар да йөрмәгән, арыслан да аяк басмаган;
[9] ә кешеләр таш кыяларга кулын күтәрә, тауларны төбе-тамыры белән әйләндереп ташлый;
[10] тау-ташлар арасында канаулар казый, һәм аларның күзе барча шул хәзинәне күрә;
[11] елга суларына алар буалар кора һәм яшерен хәзинәләрне дөнья йөзенә чыгара.
[12] Ә зирәклек каян табыла соң, зиһеннең чыганагы кайда?
[13] Аңа илтүче юл кешегә билгесез – бу терек дөньяда аны эзләп табу мөмкин түгел.
[14] Төпсез тирәнлекләр: „Миндә ул юк“, – дияр, „Миндә дә юк“, – дип әйтер диңгез.
[15] Алтын түләп алып булмый аны, көмеш үлчәп биреп тә алалмыйсың;
[16] Офир алтыны белән дә, затлы ахак яки зәңгәр якут белән дә бәяләнми ул.
[17] Алтын һәм кыйммәтле пыяла белән дә тиңләшми ул, саф алтын савытка да алыштыра алмыйсың аны.
[18] Мәрҗән вә бәллүр турында уйлыйсы да юк, зирәклекнең бәһасе энҗеләрдән кыйммәтрәк.
[19] Хәбәшстан топазы да тиңләшә алмый аның белән, саф алтын белән дә бәяләнми ул.
[20] Алайса, зирәклек каян килә соң? Зиһеннең чыганагы кайда?
[21] Ул бар терек җанның күзеннән яшерелгән, күк кошларыннан да качырылган.
[22] Хәтта Һәлакәт белән Үлем дә: „Аның турында ишетеп кенә беләбез“, – диләр.
[23] Бары тик Аллаһыга мәгълүм аңа илтүче юл – аның кайда икәнлеген Аллаһы гына белә.
[24] Аның карашы җирнең читләренә кадәр җитәдер, күкләр астында ни-нәрсә барлыгын күреп-күзәтеп тора Ул.
[25] Җилләргә куәт биргәндә, суларның чиген билгеләгәндә,
[26] яңгырларга – яву вакытын, яшенле яңгырларга юл күрсәткәндә,
[27] зирәклекне күреп алды Ул һәм кадерен аңлады, сынап карап, югары бәясен бирде.
[28] Ә кешегә Ул болай диде: „Хуҗа-Хакимнән курку – зирәклек ул, явызлык кылмау – гакылдыр“».