[1] Рухым сынды минем, көннәрем сүнеп бара, кабер читендә мин.
[2] Тирә-юнем мыскыл итүчеләр белән тулган, алар, мәсхәрәләп, күземне дә ачтырмыйлар.
[3] Зинһар, минем урынга Җавап бирүчем бул! Яклап, үзенең канаты астына алырлык тагын кемем бар?!
[4] Мәсхәрә итүчеләрнең зиһенен томаладың Син, шул рәвешчә аларга җиңәргә ирек бирмәдең.
[5] Кеше үзенең дусларын мәҗлескә җыя, ә балалары ачтан интегә.
[6] Аллаһы бар кеше алдында миннән бер көлке ясады, алар минем йөземә төкерәләр.
[7] Кайгыдан күзләрем томанланды, гәүдәм бер күләгә генә булып калды –
[8] намусы булганнар моны күреп офтана, гаепсез адәмнәрнең денсезләргә ачуы кабара.
[9] Тик шулай да тәкъва кеше юлдан һич тайпылмас, кулы чиста кеше тагы да куәтләнер.
[10] Ә менә сез һәммәгез кире әйләнеп кайтыгыз! Арагыздан акыллы бер кеше табармынмы икән?
[11] Көннәрем узып китте, өметләрем, йөрәгем ашкынулары чәлпәрәмә килде.
[12] Ә дусларым төнне „көн“ дип ышандырмакчылар, алар: „Яктылык – якын гына!“ – ди, әмма тирә-якта бары караңгылык.
[13] Әгәр үлеләр дөньясы минем йортым булса, караңгылыкка ятагымны җәйсәм,
[14] каберемне: „Син – минем атам“, – дип, суалчаннарны: „Сез – минем анам вә сеңелләрем“, – дип атасам,
[15] ә кайда соң алайса минем өметем?! Өметемне минем кем күрер?!
[16] Өметем дә үзем белән бергә үлеләр дөньясының капка төбенә иңәр – аның белән бергә туфракка әйләнербез».