[1] “నీవు లివయాటాన్‌ను గాలం వేసి బయటికి లాగగలవా? దాని నాలుకకు త్రాడు గ్రుచ్చి లాగగలవా?
[2] నీవు దానికి ముక్కుత్రాడు వేయగలవా? దాని దవడకు గాలం గ్రుచ్చగలవా?
[3] దయ చూపమని అది నిన్ను ప్రాధేయపడుతూ ఉంటుందా? అది నీతో మెత్తమెత్తగా మాట్లాడుతుందా?
[4] అది నీతో ఒప్పదం చేసుకొంటుందా? నీవు దాన్ని ఎప్పటికీ దాస్యంలో ఉంచుకొంటావా?
[5] పక్షితో ఆడుకొన్నట్టు దానితో ఆటలాడుతావా? నీ ఆడపిల్లలు ఆడుకోవడానికి దాన్ని కట్టివేస్తావా?
[6] చేపలు పట్టేవారు దానితో వ్యాపారం చేస్తారా? వారు దాన్ని ముక్కలు చేసి వర్తకులకు అమ్ముతారా?
[7] దాని చర్మం నిండా శూలాలు గ్రుచ్చగలవా? దాని తలనిండా చేపలను పొడిచే బరిసెలు గ్రుచ్చగలవా?
[8] దాని మీద చేయి వేసుకొన్నావూ అంటే దానితో కొని తెచ్చుకొనే జగడం జ్ఞాపకముంచుకొంటావు! మళ్ళీ ఆ పని చేయవు.
[9] దాన్ని వశపరచే ఆశలన్నీ వృథా! దాన్ని చూస్తే చాలు, ఎవరైనా నిలువునా క్రుంగిపోతారు.
[10] దాన్ని లేపే సాహసం ఎవరికీ లేదు. అలాంటప్పుడు నా ఎదుట నిలవగలవాడెవడు?
[11] ఎవడు నాకేమి ఇచ్చాడు? నేనెవరికి ఏమి అచ్చివున్నాను? ఆకాశమంతటి క్రింద ఉన్నదంతా నాదే!
[12] దాని అవయవాలను గురించి నేనేమీ అనకుండా ఊరుకోను. దాని అధిక బలాన్ని గురించి, దాని తీరైన రూపాన్ని గురించి నేనేమీ చెప్పకుండా ఉండను.
[13] దాని మీది కవచాన్ని ఎవడు విప్పివేయగలడు? దాని రెండు దవడల మధ్యకు ఎవడైనా రాగలడా?
[14] దాని నోటి ద్వారాలను తెరవగలవాడెవడు? దాని దంత వలయం భయంకరం!
[15] దాని గట్టి పొలుసులను గురించి దానికెంతో గర్వం! అవన్నీ బిగువుగా కలిసివున్నాయి. వాటిని ఎవరూ తీయలేరు.
[16] వాటిలోకి గాలి కూడా చొరబడలేనంతగా అవి ఒకదానికొకటి దగ్గరదగ్గరగా ఉన్నాయి.
[17] అవి ఒకదానితో ఒకటి అంటుకొని ఉన్నాయి. అవి పెనవేసుకుపోయి ఉన్నాయి. వాటిని విడదీయడం ఎవరి తరమూ కాదు.
[18] అది తుమ్మిందీ అంటే వెలుగు చిమ్ముతుంది. దాని కండ్లు ఉదయ సూర్య కిరణాలలాంటివి.
[19] దాని నోట్లోనుంచి మండుతున్న దివిటీలు బయలుదేరినట్లుంటుంది. నిప్పు రవ్వలు అందులోనుంచి ఎగిరిపడినట్లుంటుంది.
[20] దాని ముక్కుపుటాలలో నుంచి పొగ బయలుదేరుతుంది. తుకతుక ఉడికే కాగులోనుంచి, జమ్ము మంటలో నుంచి వచ్చే పొగలాంటిదది.
[21] దాని ఊపిరివల్ల నిప్పు కణాలు రాజుతాయి. దాని నోట్లోనుంచి మంటలు ఎగసివస్తాయి.
[22] దాని మెడలో బలం నిలిచివుంది. దాని ముందర భయం తాండవిస్తుంది.
[23] దాని శరీరం ముడతలు ఒకదానికొకటి దగ్గర దగ్గరగా ఉన్నాయి. అది దానిలో దట్టంగా, స్థిరంగా ఉంది.
[24] దాని గుండె రాయిలాగా గట్టిది. తిరగటిలో క్రిందిరాయిలాగా కఠినం.
[25] అది లేచిందీ అంటే బలాఢ్యులు కూడా భయపడుతారు. అధిక భయంతో తొలగిపోతారు.
[26] దానికి ఎదురయ్యే ఖడ్గం నిలవదు. ఈటె, బాణం, బరిసె, ఇవేమీ ఎందుకూ కొరగావు.
[27] దానికి ఇనుము గడ్డిపోచ, కంచు పుచ్చిపోయిన కట్టెతో సమానం.
[28] బాణం చూచి అది పారిపోదు. వడిసెల రాళ్ళు దానికి చెత్తతో సమానం.
[29] గదలు దానికి గడ్డిపరకలే! గలగలమనే ఈటెను చూచి అది నవ్వుతుంది.
[30] దాని క్రింది భాగాలు కరుకైన చిల్ల పెంకుల లాంటివి. బురద మీద నురిపిడి కర్రలాగా చాచుకొని పడుకొంటుంది.
[31] కాగు మసిలిపోయినట్లు లోతైన నీళ్ళు పొంగేలా చేస్తుంది. అది గొప్ప నదిని తైలం జాడీలాగా చేస్తుంది.
[32] నీళ్ళ మీద తాను పోతున్న దారి తన వెనకాలే మెరిసిపోయేలా చేస్తుంది. గొప్ప నదిని చూచేవారికి అది నెరసిన తలలాగా ఉంటుంది.
[33] భూమి మీద దాని సాటి ఏదీ రాదు. భయం లేనిదిగా అది సృజించబడింది.
[34] పెద్ద పెద్ద వాటినే చూస్తుంది. గర్వానికే పుట్టినట్టున్న అన్ని ప్రాణులకూ అది రాజు.