[1] "Bërtit, pra! A ka vallë ndonjë që të përgjigjet? Kujt prej shenjtorëve do t'i drejtohesh?
[2] Zemërimi në fakt e vret të pamendin dhe zilia e vret budallanë.
[3] E kam parë të pamendin të lëshojë rrënjë, por shumë shpejt e mallkova banesën e tij.
[4] Bijtë e tij nuk kanë asnjë siguri, janë të shtypur te porta, dhe nuk ka njeri që t'i mbrojë.
[5] I urituri përpin të korrat e tij, ia merr edhe sikur të jenë midis gjembave, dhe një lak përpin pasurinë e tij.
[6] Sepse shpirtligësia nuk del nga pluhuri dhe mundimi nuk mbin nga toka;
[7] por njeriu lind për të vuajtur, ashtu si shkëndija për t'u ngjitur lart.
[8] Por unë do të kërkoja Perëndinë, dhe Perëndisë do t'i besoja çështjen time,
[9] atij që bën gjëra të mëdha dhe që nuk mund të njihen; mrekulli të panumërta,
[10] që i jep shiun tokës dhe dërgon ujin në fushat;
[11] që ngre të varfrit dhe vë në siguri lart ata që vuajnë.
[12] I bën të kota synimet e dinakëve, dhe kështu duart e tyre nuk mund të realizojnë planet e tyre;
[13] i merr të urtët në dredhinë e tyre, dhe kështu këshilla e të pandershmëve shpejt bëhet tym.
[14] Gjatë ditës ata hasin në errësirë, bash në mesditë ecin me tahmin sikur të ishte natë;
[15] por Perëndia e shpëton nevojtarin nga shpata, nga goja e të fuqishmëve dhe nga duart e tyre.
[16] Kështu ka shpresë për të mjerin, por padrejtësia ia mbyll gojën atij.
[17] Ja, lum njeriu që Perëndia dënon; prandaj ti mos e përbuz ndëshkimin e të Plotfuqishmit;
[18] sepse ai e bën plagën, dhe pastaj e fashon, plagos, por duart e tij shërojnë.
[19] Nga gjashtë fatkeqësi ai do të të çlirojë, po, në të shtatën e keqja nuk do të të prekë.
[20] Në kohë zie do të të shpëtojë nga vdekja, në kohë lufte nga forca e shpatës.
[21] Do t'i shpëtosh fshikullit të gjuhës, nuk do të trembesh kur të vijë shkatërrimi.
[22] Do të qeshësh me shkatërrimin dhe me zinë, dhe nuk do të kesh frikë nga bishat e dheut;
[23] sepse do të kesh një besëlidhje me gurët e dheut, dhe kafshët e fushave do të jenë në paqe me ty.
[24] Do të dish që çadra jote është e siguruar; do të vizitosh kullotat e tua dhe do të shikosh që nuk mungon asgjë.
[25] Do të kuptosh që pasardhësit e tu janë të shumtë dhe të vegjlit e tu si bari i fushave.
[26] Do të zbresësh në varr në moshë të shkuar, ashtu si në stinën e vet mblidhet një tog duajsh.
[27] Ja ç'kemi gjetur; kështu është. Dëgjoje dhe përfito".