[1] Atëherë Jobi u përgjigj dhe tha: "Si e ke ndihmuar të dobëtin,
[2] ose si e ke ndihmuar krahun pa forcë?
[3] Si e ke këshilluar atë që nuk ka dituri, dhe çfarë njohurish të mëdha i ke komunikuar?
[4] Kujt ia ke drejtuar fjalët e tua, dhe e kujt është fryma që ka dalë prej teje?
[5] Të vdekurit dridhen nën ujërat, dhe kështu bëjnë edhe banorët e tyre.
[6] Para atij Sheoli është i zbuluar, Abadoni është pa vel.
[7] Ai shtrin veriun në zbrazëti dhe e mban tokën pezull mbi hiçin.
[8] I mbyll ujërat në retë e tij, por ato nuk çahen nën peshën e tyre.
[9] E mbulon pamjen e fronit të tij, duke shtrirë mbi të retë e tij.
[10] Ka shënuar një kufi të veçantë mbi sipërfaqen e ujërave, në kufirin e dritës me terrin.
[11] Kollonat e qiellit dridhen dhe habiten nga kërcënimi i tij.
[12] Me forcën e tij qetëson detin, me zgjuarsinë tij ka rrëzuar Rahabin.
[13] Me Frymën e tij ka zbukuruar qiejt, dora e tij ka shpuar tejpërtej gjarpërin dredharak.
[14] Ja, këto janë vetëm thekët e veprave të tij. Ç'murmurimë të lehtë të tij arrijmë të dëgjojmë! Por vallë kush do të arrijë të kuptojë gjëmimin e fuqisë së tij?