[1] Atëherë Jobi u përgjigj dhe tha:
[2] "Deri kur do të hidhëroni shpirtin tim dhe do të më mundoni me ligjëratat tuaja?
[3] U bënë dhjetë herë që më përqeshni dhe nuk keni turp që më fyeni.
[4] Edhe sikur të ishte e vërtetë që kam gabuar, gabimi im më përket vetëm mua.
[5] Por në rast se doni pikërisht të bëheni kryelartë me mua duke më qortuar për objektin e turpit tim,
[6] mësoni atëherë që Perëndia më ka trajtuar në mënyrë të padrejtë dhe më ka zënë në rrjetat e tij.
[7] Ja, unë bërtas: "Dhunë!", por nuk kam asnjë përgjigje; bërtas për ndihmë, por drejtësi nuk ka!
[8] Më ka prerë rrugën dhe kështu nuk mund të kaloj; përhapi terrin në rrugën time.
[9] Më ka zhveshur nga nderi im dhe më ka hequr nga koka kurorën.
[10] Më ka shkatërruar nga të gjitha anët dhe unë po shkoj; e ka shkulur si një dru shpresën time.
[11] Zemërimi i tij kundër meje është, ndezur dhe më konsideron si armik të tij.
[12] Ushtarët e tij kanë ardhur të gjithë së bashku dhe kanë ndërtuar rrugën e tyre kundër meje; kanë ngritur kampin e tyre rreth çadrës sime.
[13] Ai ka larguar nga unë vëllezërit e mi, dhe të njohurit e mi janë bërë plotësisht të huaj me mua.
[14] Farefisi im më ka braktisur dhe miqtë e mi të ngushtë më kanë harruar.
[15] Shërbëtorët dhe shërbëtoret e mi më trajtojnë si një njeri të huaj, në sytë e tyre jam një i huaj.
[16] Thërras shërbëtorin tim, por ai nuk përgjigjet; duhet t'i lutem me gojën time.
[17] Fryma ime është e neveritshme për gruan time, dhe jam i neveritshëm edhe për fëmijët e barkut tim.
[18] Edhe fëmijët më përçmojnë; në rast se provoj të ngrihem, flasin kundër meje.
[19] Tërë miqtë më të ngushtë kanë lemeri prej meje, edhe ata që doja janë ngritur kundër meje.
[20] Kockat e mia i ngjiten lëkurës sime dhe mishit tim dhe nuk më ka mbetur veç se lëkura e dhëmbëve.
[21] Mëshiromëni, mëshiromëni, të paktën ju, miqtë e mi, sepse dora e Perëndisë më ka goditur.
[22] Pse më persekutoni si bën Perëndia dhe nuk ngopeni kurrë me mishin tim?
[23] Ah sikur fjalët e mia të ishin të shkruara; ah sikur të kishin zënë vend në një libër;
[24] sikur të ishin të gdhendura përjetë mbi një shkëmb me një stil prej hekuri dhe me plumb!
[25] Por unë e di që Shpëtimtari im jeton dhe që në fund do të ngrihet mbi tokë.
[26] Mbas shkatërrimit të lëkurës sime, në mishin tim do të shoh Perëndinë.
[27] Do ta shoh unë vetë; sytë e mi do ta sodisin, dhe jo një tjetër. Po më shkrihet zemra.
[28] Në rast se thoni: "Pse e persekutojmë?"; kur rrënja e këtyre të këqijave ndodhet tek unë,
[29] ju druani për veten tuaj shpatën, sepse zemërimi sjell ndëshkimin e shpatës, me qëllim që të dini që ekziston një gjykim".