[1] Шоҳ Лемулнинг сўзлари. Бу сўзларни унга онаси ўргатган:
[2] “Ўғлим, нима десам экан? Нима дейин, эй жигарбандим? Худодан тилаб олган ўғлим, сенга не айтай?
[3] Қувватингни хотинларга берма, шоҳни бузадиганларга ҳаётингни сарф қилма.
[4] Эй Лемул, шоҳлар учун эмас шароб, май амалдорлар учун эмас!
[5] Улар ичиб қонунни унутади, эзилган халқни ҳукм этишда эгрилик қилади.
[6] Майни ҳалок бўлаётганга, шаробни қайғу чекканга бергин.
[7] Улар ичиб камбағаллигини унутсин, фалокатларини эсламасин.
[8] Оғзингни гунг учун очгин, бошига кулфат тушганларнинг тарафини олгин.
[9] Гапир, адолат билан ҳукм қил, бечора ва камбағалларни ҳимоя қил.”
[10] Фаросатли хотинни ким топа олади? Унинг баҳоси гавҳардан ҳам баланд.
[11] Эри унга юракдан ишонади, ҳеч нарсага муҳтож бўлмайди.
[12] У эрига ёмонлик эмас, бир умр яхшилик қилади.
[13] Жун ва сурп топади, хурсанд бўлиб ўз қўли билан ишлайди.
[14] Савдо кемалари каби узоқдан нонини келтиради.
[15] Қоронғида ўрнидан туриб, уй аҳлини овқатлантиради, хизматкорларига топшириқ беради.
[16] Ният қилиб, дала сотиб олади, ўз қўли билан узумзор яратади.
[17] Белини маҳкам боғлаб, қўлларига қувват беради.
[18] Қилган ишининг роҳатини кўради, тунлари ҳам чироғи ўчмайди.
[19] Қўлини чархга қўяди, бармоқлари ип йигиради.
[20] Камбағалларга қўлини узатади, муҳтожларга раҳм қилади.
[21] Уй аҳли учун қиш–қировдан қўрқмайди, чунки улар ҳаммаси қалин кийинтирилган.
[22] Ўзи учун сўзана тикади, либоси кимхоб ва шойидандир.
[23] Эри юрт оқсоқоллари орасида ўтиради, шаҳар дарвозасида танилган.
[24] Яна шойидан кийим тикиб сотади, савдогарларга белбоғ етказиб беради.
[25] Либоси — қувват, шараф, у келажакка қараб қувонади.
[26] Донолик билан сўзлайди, меҳр билан насиҳат қилади.
[27] Уй аҳлига яхши қарайди, дангасалик қилмайди.
[28] Болалари туриб уни дуо қилади, эри ҳам мақтайди:
[29] “Фаросатли аёллар кўп, аммо сен ҳаммасидан аълосан.”
[30] Жозиба алдамчи, чирой эса ўткинчидир, аммо Эгамиздан қўрқадиган аёл кўкка кўтарилади.
[31] Меҳнатининг мевасини кўрсин, ишлари дарвозаларда уни шарафласин.