[1] Режалар одамнинг юрагида, тилдаги жавоб эса Эгамиздан.
[2] Одамнинг қилмишлари унинг назарида тўғри, лекин Эгамиз юракнинг поклигини ўлчайди.
[3] Ишларингни Эгамизга топшир, шунда режаларинг мустаҳкам бўлади.
[4] Ҳамма нарсани Эгамиз Ўз мақсади билан яратган, ҳатто фосиқларнинг ҳам қисматини белгилаб қўйган.
[5] Барча такаббурлар Эгамизга жирканч, улар жазосиз қолмайдилар.
[6] Севги ва садоқат туфайли гуноҳ кечирилади, Эгамиздан қўрқиш ёмонликдан узоқлаштиради.
[7] Эгамизга инсоннинг йўллари маъқул келганда, душманлари билан ҳам яраштиради.
[8] Адолатсиз келган кўп даромаддан, ҳалол меҳнат билан топилган озгинаси яхшироқ.
[9] Одам юрагида ният қилади, унинг қадамини эса Эгамиз бошқаради.
[10] Худонинг сўзлари шоҳнинг тилида, ҳукм қилганда хато қилмайди.
[11] Тўғри тарозию паллалар Эгамизникидир, тарози тошларини ҳам Худо яратган.
[12] Шоҳнинг ёмонлик қилиши қабиҳликдир, чунки унинг тахти адолат туфайли мустаҳкам.
[13] Тўғри сўз шоҳнинг қувончидир, у ростгўйларни яхши кўради.
[14] Шоҳнинг ғазаби ўлим даракчисидир, доно уни тинчлантиради.
[15] Шоҳ юзидаги табассум ҳаётдан нишона, унинг марҳамати ёмғир келтирадиган булут кабидир.
[16] Доно бўлиш — олтиндан, идрок топиш эса кумушдан ҳам яхшироқдир.
[17] Тўғрининг йўли ёмонликдан узоқлаштиради, қадамини билиб босган одам ўз жонини асрайди.
[18] Мағрурликнинг ортидан ҳалокат келади, такаббурликдан сўнг эса одам қоқилади.
[19] Такаббурлар билан ўлжа бўлишгандан кўра, камтарин бўлиб камбағаллар орасида яшаш яхшироқ.
[20] Гапга тушунадиган яхшилик топади, Эгамизга умид боғлаган бахтли бўлади.
[21] Қалбида донолик бўлган фаросатли деб аталади, ширинсуханлик ақл–идрокни кўпайтиради.
[22] Идрок ўзининг соҳиби учун ҳаёт булоғи, аҳмоқлик эса аҳмоққа жазодир.
[23] Дононинг юраги тилига идрок беради, сўзларини ишончли қилади.
[24] Ёқимли сўз асал кабидир, жонга роҳат, суякларга малҳамдир.
[25] Шундай йўл борки, инсонга тўғри бўлиб кўринади, аммо охири ўлимга олиб боради.
[26] Меҳнат қиладиган одам ўзи учун ишлайди, чунки оч қорни уни ундайди.
[27] Ярамас одам ёмонликни қўзғайди, сўзлари куйдирадиган олов кабидир.
[28] Маккор жанжал чиқаради, ғийбатчи эса яқин дўстларни ажратади.
[29] Ёвуз ўзгани алдаб, ёмон йўлга бошлайди.
[30] Кўзини қисган — ёмон ниятда, лабини тишлаган эса ёвузлик қилган.
[31] Оқарган сочлар — шарофат тожи, солиҳлик йўлида юрган унга эришади.
[32] Жаҳлини тийган — қудратлидан, ўзини тута биладиган эса шаҳарни енггандан яхшироқ.
[33] Қуръа ташланади, аммо барча қарор Эгамиздандир.