[1] Бошқалардан ажралган ўз истагини қондиришни хоҳлайди, у ҳамма доно насиҳатга қарши чиқади.
[2] Нодон ақл–идрокни ёқтирмайди, фақат ўзини кўрсатади.
[3] Фосиқлик дастидан шармандалик келади, ҳурматсизлик эса уят келтиради.
[4] Доно сўзлар чуқур сувлардай туганмасдир, донолик булоғи ошиб–тошган ирмоқдир.
[5] Фосиқнинг тарафини олиш, ҳукмда солиҳни айблаш яхши эмас.
[6] Аҳмоқнинг тили жанжал чиқаради, сўзлари эса калтак келтиради.
[7] Аҳмоқнинг тили ўзига ҳалокат, сўзлари жонига тузоқдир.
[8] Ғийбатчининг сўзи ширин овқат кабидир, одамнинг бутун аъзойи баданига сингиб кетади.
[9] Ишда дангаса бўлган одам бузғунчига оғайнидир.
[10] Эгамизнинг номи мустаҳкам қалъадир, солиҳ у ерга бориб эсон–омон бўлади.
[11] Бойнинг бойлиги қалъасидир, унинг назарида шаҳарнинг баланд девори кабидир.
[12] Такаббурлик ҳалокатга олиб боради, камтарлик эса иззату икромга сазовор қилади.
[13] Охиригача тингламай жавоб берган аҳмоқдир, у шарманда бўлади.
[14] Одамнинг руҳи касалликка чидай олади, лекин тушкун руҳга ким тоқат қила олади?!
[15] Ақллининг қалби билим олади, доно илму маърифатга интилади.
[16] Совға эгасига ҳамма эшикларни очади, катта одам олдига олиб боради.
[17] Биринчи гапирган одам бошқаси келиб текширмагунча, ҳақ кўринади.
[18] Қуръа жанжални тўхтатади, кучли рақибларни ҳам ажратади.
[19] Хафа бўлган биродарга яқинлашиш кучли шаҳарни олишдан ҳам қийин, ўртадаги жанжал қалъанинг қулфига ўхшайди.
[20] Одамнинг қорни оғзининг маҳсули билан тўяди, тилининг самараси билан қониқади.
[21] Ўлим ҳам, ҳаёт ҳам тилнинг ҳукмидадир, бирисини севган мевасини ейди.
[22] Хотин топган бахт топиб, Эгамизнинг марҳаматига сазовор бўлади.
[23] Камбағал илтижо билан гапиради, бой эса қўпол жавоб беради.
[24] Шундай дўст борки, у ҳалокат келтиради, дўст борки, у туғишгандан ҳам яқинроқдир.