[1] Донолик чорламайдими?! Идрок овозини баланд қилиб чақирмайдими?!
[2] Қир–адирларда, йўл бўйларида, чорраҳаларда,
[3] шаҳар дарвозаларида, эшиклар олдида туриб жар солади:
[4] “Эй инсонлар, сизларни чақиряпман, одамзодга гапирмоқдаман.
[5] Соддалар, фаҳм–фаросатли бўлинг, нодонлар, идрокли бўлинг.
[6] Қулоқ солинг, мен аъло гапларни гапираман, ростини айтаман.
[7] Чунки тилим ҳақиқатни гапиради, фосиқликдан эса нафратланади.
[8] Ҳамма сўзларим тўғридир, уларда на эгрилик, на бузуқлик бор.
[9] Фаросатлиларга равшан, билим оладиганларга тўғридир.
[10] Кумуш ўрнига насиҳатларимни, олтин ўрнига илм–маърифатни танланг.
[11] Чунки донолик кўҳинурдан аълороқдир, ҳеч қандай шодлик У билан тенглаша олмайди.
[12] Мен, Донолик, ақл–идрок билан яшайман, билим ва фаҳм–фаросат мендадир.
[13] Эгамиздан қўрқиш ёмонликдан нафратланиш демакдир. Мен мағрурлик ва манманликдан, ёвузлик ва бузуқ тилдан нафратланаман.
[14] Менда маслаҳат ва ҳақиқат бор, мен идрокман, қуввату куч ҳам мендадир.
[15] Шоҳлар мен орқали ҳукм сурадилар, ҳукмдорлар тўғри қонунлар чиқарадилар.
[16] Мен орқали раҳбарлар бошқарадилар, амалдор ва барча одил ҳакамлар ҳукм чиқарадилар.
[17] Ким мени севса ўшани севаман, астойдил излаганлар мени топадилар.
[18] Бойлик, шуҳрат, битмас–туганмас хазина, фаровонлик мендадир.
[19] Менинг ҳосилим тоза олтиндан ҳам, аъло кумушдан ҳам яхшироқ.
[20] Мен тўғри йўлдан, адолат сўқмоқларидан юраман.
[21] Мени севганлар бойликни мерос қилиб оладилар, уларнинг хазинасини тўлдираман.
[22] Эгамиз яратиш ишларини бошламасдан олдин, мени бунёд қилган эди.
[23] Азалда, энг бошида, дунё яратилмасдан олдин, У мени тайинлаган эди.
[24] Тубсиз денгизу бепоён уммон, ё бирорта булоқ кўз очмай туриб, мен дунёга келтирилганман.
[25] Тоғу тош, қир–адир барпо бўлмасдан олдин мен таваллуд топганман.
[26] У ҳали на ер, на далаларни, на ернинг тупроғини яратган эди.
[27] Худо осмонни яратганда, бепоён уммон узра фалакни барпо этганда, мен ўша ерда эдим.
[28] Осмонга булутларни жойлаб, денгизларни сув билан тўлдирган чоғда,
[29] У сув тошиб кетмасин деб амр берганда, ерга асос солганда,
[30] мен Унинг ёнида мусаввир эдим, қошида кундан–кунга завқланиб, доимо қувонардим.
[31] Дунёда, Унинг ерида одамзод билан хурсанд бўлардим.
[32] Ўғилларим, менга қулоқ солинглар, йўлимдан юрганлар бахтлидир.
[33] Панд–насиҳатларимни тинглаб доно бўлинглар, уни рад этманглар.
[34] Ҳар куни остонамда кутиб, эшигимни пойлаб, сўзларимга қулоқ соладиган бахтлидир.
[35] Чунки мени топган ҳаёт топади, Эгамизнинг марҳаматига сазовор бўлади.
[36] Мени кўздан қочирган ўзига зарар етказади, мендан нафратланган ўлимни севади.”