[1] Ey bütün halklar, dinleyin! Kulak verin hepiniz, ey dünyada yaşayanlar,
[2] Halk çocukları, bey çocukları, Zenginler, yoksullar!
[3] Bilgelik dökülecek ağzımdan, Anlayış sağlayacak içimdeki düşünceler,
[4] Kulak vereceğim özdeyişlere, Lirle yorumlayacağım bilmecemi.
[5] Niçin korkayım kötü günlerde Niyeti bozuk düşmanlarım çevremi sarınca?
[6] Onlar varlıklarına güvenir, Büyük servetleriyle böbürlenirler.
[7] Kimse kimsenin hayatının bedelini ödeyemez, Tanrı'ya fidye veremez.
[8] Çünkü hayatın fidyesi büyüktür, Kimse ödemeye yeltenmemeli.
[9] Böyle olmasa, Sonsuza dek yaşar insan, Mezar yüzü görmez.
[10] Kuşkusuz herkes biliyor bilgelerin öldüğünü, Aptallarla budalaların yok olduğunu. Mallarını başkalarına bırakıyorlar.
[11] Mezarları, sonsuza dek evleri, Kuşaklar boyu konutları olacak, Topraklarına kendi adlarını verseler bile.
[12] Bütün gösterişine karşın geçicidir insan, Ölüp giden hayvanlar gibi.
[13] Budalaların yolu, Onların sözünü onaylayanların sonu budur. |iSela
[14] Sürü gibi ölüler diyarına sürülecekler, Ölüm güdecek onları. Tan ağarınca doğrular onlara egemen olacak, Cesetleri çürüyecek, Ölüler diyarı onlara konut olacak.
[15] Ama Tanrı beni Ölüler diyarının pençesinden kurtaracak Ve yanına alacak. |iSela
[16] Korkma biri zenginleşirse, Evinin görkemi artarsa.
[17] Çünkü ölünce hiçbir şey götüremez, Görkemi onunla mezara gitmez.
[18] Yaşarken kendini mutlu saysa bile, Başarılı olunca övülse bile.
[19] Atalarının kuşağına katılacak, Onlar ki asla ışık yüzü görmeyecekler.
[20] Bütün gösterişine karşın anlayışsızdır insan, Ölüp giden hayvanlar gibi.