<Mezmurlar 142

[1] Yüksek sesle yakarıyorum RAB'be, Yüksek sesle RAB'be yalvarıyorum.

[2] Önüne döküyorum yakınmalarımı, Önünde anlatıyorum sıkıntılarımı.

[3] Bunalıma düştüğümde, Gideceğim yolu sen bilirsin. Tuzak kurdular yürüdüğüm yola.

[4] Sağıma bak da gör, Kimse saymıyor beni, Sığınacak yerim kalmadı, Kimse aramıyor beni.

[5] Sana haykırıyorum, ya RAB: "Sığınağım, Yaşadığımız bu dünyada nasibim sensin" diyorum.

[6] Haykırışıma kulak ver, Çünkü çok çaresizim; Kurtar beni ardıma düşenlerden, Çünkü benden güçlüler.

[7] Çıkar beni zindandan, Adına şükredeyim. O zaman doğrular çevremi saracak, Bana iyilik ettiğin için.