[1] חכמה האָט אױפֿגעבױט איר הױז, אױסגעהאַקט אירע זיבן זײַלן.
[2] זי האָט געשאָכטן איר שעכטונג, געמישט איר װײַן, אױך געגרײט איר טיש.
[3] זי שיקט אירע מײדלעך, זי רופֿט אױף די הױכע ערטער פֿון שטאָט:
[4] װער עס איז אַ נאַר זאָל פֿאַרקערן אַהער; װוּ אײנער אָן שׂכל זאָגט זי צו אים:
[5] קומט עסט פֿון מײַן ברױט, און טרינקט פֿון דעם װײַן װאָס איך האָב געמישט.
[6] פֿאַרלאָזט נאַרישקײטן, כּדי איר זאָלט לעבן, און טרעט אין װעג פֿון פֿאַרשטאַנדיקײט.
[7] דער װאָס מוסערט דעם שפּעטער נעמט זיך שאַנד, און דער װאָס שטראָפֿט דעם רשע – טאַדל אױף זיך.
[8] זאָלסט נישט שטראָפֿן דעם שפּעטער, װאָרעם ער װעט דיך פֿײַנט קריגן, שטראָף דעם קלוגן, און ער װעט דיך ליב קריגן.
[9] גיב דעם קלוגן, און ער װעט נאָך קליגער װערן, לערן דעם גערעכטן, און ער װעט מערן לערנונג. –
[10] דער אָנהײב פֿון חכמה איז מורא פֿאַר ה׳, און די דערקענונג פֿון דעם הײליקן איז פֿאַרשטאַנדיקײט.
[11] װאָרעם דורך מיר װעלן געמערט װערן דײַנע טעג, און יאָרן פֿון לעבן װעט מען דיר צולײגן.
[12] אױב דו ביסט קלוג, ביסטו קלוג פֿאַר זיך, און ביסטו אַ שפּעטער, װעסטו אַלײן לײַדן.
[13] די װײַבספּאַרשױן נאַרישקײט ליאַרעמט; לױטער לײַכטזיניקײט און װײס גאָרנישט.
[14] און זי זיצט בײַם אײַנגאַנג פֿון איר הױז, אױף אַ שטול אױף די הױכע ערטער פֿון שטאָט,
[15] צו רופֿן די פֿאַרבײַגײער װאָס גײען אױף זײערע גלײַכע װעגן:
[16] װער עס איז אַ נאַר זאָל פֿאַרקערן אַהער; און װוּ אײנער אָן שׂכל זאָגט זי צו אים:
[17] געגנבֿעט װאַסער איז זיס, און פֿאַרבאָרגן ברױט איז געשמאַק.
[18] און ער װײס נישט אַז מתים זײַנען דאָרטן, אין די טיפֿענישן פֿון שְׁאֹול זײַנען אירע געסט.