[1] װי שנײ אום זומער, און װי רעגן אין שניט, אַזױ פּאַסט נישט פֿאַרן נאַרן כּבֿוד.
[2] װי אַ שפּערל װאָס װאַנדערט, װי אַ שװאַלב װאָס פֿליט, אַזױ װעט אַן אומזיסטע קללה אָנקומען אױף זיך אַלײן.
[3] אַ בײַטש פֿאַרן פֿערד, אַ צאַם פֿאַרן אײזל, און אַ רוט פֿאַרן רוקן פֿון דעם נאַרן.
[4] זאָלסט נישט ענטפֿערן דעם נאַרן אַזױ װי זײַן נאַרישקײט, כּדי דו אױך זאָלסט נישט װערן גלײַך צו אים.
[5] ענטפֿער דעם נאַרן װעדליק זײַן נאַרישקײט, כּדי ער זאָל נישט זײַן אַ חכם אין זײַנע אױגן.
[6] די פֿיס האַקט זיך אָפּ, מיט ערגערניש טרינקט זיך אָן, דער װאָס שיקט זאַכן דורך דער האַנט פֿון אַ נאַרן.
[7] די פֿיס באָמבלען זיך בײַם הינקעדיקן, און אַ משל אין מױל פֿון אַ נאַרן.
[8] װי אַ קלײן אֶבֿן-טובֿ אױף אַ הױפֿן שטײנער, אַזױ אַז מע גיט כּבֿוד אַ נאַרן.
[9] אַ דאָרן װאָס קומט אין דער האַנט פֿון אַ שיכּורן, אַזױ איז אַ משל אין מױל פֿון אַ נאַרן.
[10] װי אַ בױגן-מאן װאָס אַרײַנגעשטאָכט אַלע, אַזױ איז דער װאָס דינגען די נאַר, אָדער דינגען די פּאַסערבײ.
[11] װי אַ הונט װאָס קערט זיך אום צו זײַן מײקעכץ, חזרט איבער דער נאַר זײַן טיפּשות.
[12] זעסטו אַ מענטשן װאָס איז אַ חכם אין זײַנע אױגן, איז דאָ מער האָפֿענונג פֿאַר אַ נאַרן װי פֿאַר אים.
[13] דער פֿױלער זאָגט: אַ װילד לײב איז אין װעג, אַ לײב איז אין די גאַסן.
[14] די טיר דרײט זיך שױן אױף איר אַנגל, און דער פֿױלער איז נאָך אױף זײַן בעט.
[15] אַז דער פֿױלער שטעקט אַרײַן זײַן האַנט אין שיסל, איז ער צו מיד זי צוצוטראָגן צו זײַן מױל.
[16] דער פֿױלער איז קליגער אין זײַנע אױגן פֿון זיבן געשײַטע ענטפֿערער.
[17] װי דער װאָס נעמט אָן אַ הונט פֿאַר די אױערן, איז אַ פֿאַרבײַגײער װאָס היצט זיך איבער אַ קריג װאָס נישט זײַנס.
[18] װי אַ משוגענער װאָס װאַרפֿט ברענעדיקע שײַטן, פֿײַלן, און טױט,
[19] אַזױ איז דער מענטש װאָס נאַרט אָפּ זײַן חבֿר, און זאָגט: איך שטיף דאָך בלױז.
[20] אָן האָלץ פֿאַרלעשט זיך דאָס פֿײַער, און אָן אַן אונטערהעצער הערט אױף קריג.
[21] קױלן פֿאַר זשאַר, און האָלץ פֿאַר פֿײַער, און אַ מענטש אַ קריגער אױף אָנצוצינדן אַ שטרײַט.
[22] די װערטער פֿון דעם אונטערהעצער זײַנען װי געשמאַקע ביסנס, און זײ נידערן אין די קאַמערן פֿון לײַב.
[23] פּסולתדיק זילבער באַצױגן אױף לײם, זײַנען הײסע ליפּן און אַ בײז האַרץ.
[24] מיט זײַן ליפּ פֿאַרשטעלט זיך דער שׂונא, אָבער אין זיך גרײט ער צו באַטרוג.
[25] אַז ער מאַכט לײַטזעליק זײַן קֹול, זאָלסטו אים נישט גלױבן, װאָרעם זיבן אומװערדיקײטן זײַנען אין זײַן האַרצן.
[26] מעג זיך פֿאַרדעקן זײַן שׂינאה מיט אָפּנאַרעניש, װעט אַנטפּלעקט װערן זײַן בײז פֿאַר אַן עולם.
[27] דער װאָס גראָבט אַ גרוב, װעט אין איר אַרײַנפֿאַלן, און דער װאָס קײַקלט אַ שטײן, װעט ער זיך אומקערן צו אים.
[28] דער דערשלאָגענער האָט פֿײַנט אַ פֿאַלשע צונג, אָבער געפֿאַלנקײט מאַכט אַ גלאַט מױל.