[1] בעכן װאַסער איז דעם מלכס האַרץ אין ה׳ס האַנט, װוּהין נאָר ער װיל, נײַגט ער עס.
[2] יעטװעדער װעג פֿון מענטשן איז גלײַך אין זײַנע אױגן, אָבער ה׳ פֿאָרשט די הערצער.
[3] טאָן גערעכטיקײט און רעכט איז בילכער בײַ ה׳ װי אַ שלאַכטאָפּפֿער.
[4] האָפֿערדיקע אױגן און אַ שטאָלץ האַרץ איז דער זינדיקער אַקער פֿון די רשעים.
[5] די געדאַנקען פֿון פֿלײסיקן פֿירן רַק צו שפֿע, און איטלעכער װאָס איז אײַליק – רַק צו פֿאַרמינערונג.
[6] אוֹצרות געמאַכט דורך אַ פֿאַלשער צונג זײַנען אַװעקגעבלאָזענער הױך; די װאָס זוכן זײ זוכן דעם טױט.
[7] דער רױב פֿון די רשעים שלעפּט זײ אַװעק, װײַל זײ װילן נישט טאָן קײן גערעכטיקײט.
[8] פֿאַרקערט איז דעם מענטשנס װעג און פֿרעמד, אָבער דער רײנער, זײַן טאָן איז רעכטפֿאַרטיק.
[9] בעסער װױנען אױף אַ װינקל דאַך, אײדער אין אײן הױז מיט אַ װײַב אַ קריגערין.
[10] די זעל פֿון דעם רשע גלוסט בײז, זײַן חבֿר װערט נישט געלײַטזעליקט אין זײַנע אױגן.
[11] אַז מע שטראָפֿט דעם שפּעטער, װערט דער נאַר קלוג; און אַז מע לערנט דעם קלוגן, קריגט ער קענשאַפֿט.
[12] אַז דער צדיק האָט אײַנזעעניש מיטן רָשעס הױז, פֿאַרפֿירט ער די רשעים צום בײזן.
[13] דער װאָס פֿאַרשטאָפּט זײַן אױער פֿאַר דעם אָרעמאַנס געשרײ, װעט ער אױך רופֿן, און נישט געענטפֿערט װערן.
[14] אַ מתּנה פֿאַרבאָרגענערהײט פֿאַרבײגט דעם כּעס, און שוחד אין בוזעם, דעם שטאַרקסטן גרימצאָרן.
[15] אַ פֿרײד פֿאַרן צדיק איז טאָן גערעכטיקײט, און אַ שרעק פֿאַר די װאָס טוען אומרעכט.
[16] אַ מענטש װאָס בלאָנדזשעט פֿון דעם װעג פֿון קלוגשאַפֿט, װעט רוען אין דעם געזעמל פֿון מתים.
[17] דער װאָס האָט ליב װױלטאָג, װערט אַן אָרעמאַן, דער װאָס האָט ליב װײַן און אײל, װערט נישט רײַך.
[18] אַן אױסלײז פֿאַר דעם צדיק איז דער רשע, און אַנשטאָט די רעכטפֿאַרטיקע קומט דער פֿעלשער.
[19] בעסער צו װױנען אין אַ מדבר-לאַנד, אײדער מיט אַ װײַב אַ קריגערין אין ערגערניש.
[20] אַ גלוסטיקער אוצר און אײל איז אין דער װױנונג פֿון דעם חכם, אָבער דער נאַרישער מענטש שלינגט עס אײַן.
[21] דער װאָס יאָגט זיך נאָך גערעכטיקײט און גענאָד, געפֿינט לעבן, הצלחה, און כּבֿוד.
[22] דער חכם קומט אױף אַ שטאָט פֿון גיבוֹרים, און מאַכט נידערן איר זיכערע פֿעסטונג.
[23] דער װאָס היט זײַן מױל און זײַן צונג, היט פֿון צרות זײַן זעל.
[24] דער מוטװיליקער בַעַל-גאװה, זײַן נאָמען איז שפּעטער – דער װאָס פֿירט זיך מיט מוטװיליקער חוצפּה.
[25] די תּאװה פֿון דעם פֿױלן טײט אים אַװעק, װײַל זײַנע הענט װילן נישט אַרבעטן.
[26] אַ גאַנצן טאָג באַגערט דער געריקער, אָבער דער צדיק גיט און הערט נישט אױף.
[27] דאָס שלאַכטאָפּפֿער פֿון די רשעים איז אַן אומװערדיקײט, הײַנט װי נאָך אַז מע ברענגט עס מיט אַ בײזער מחשבֿה!
[28] אַ פֿאַלשער עדות װערט צעמישט, אָבער דער מענטש װאָס האָט געהערט, רעדט מיט פֿעסטיקײט.
[29] דער שלעכטער מענטש גײט מיט אַ פֿאַרשײַט פּנים, אָבער דער רעכטפֿאַריקער, ער פּאַסט אױף זײַן װעג.
[30] נישטאָ קײן חכמה און קײן פֿאַרשטאַנדיקײט און קײן עצה אַקעגן ה׳.
[31] דער פֿערד װערט צוגעגרײט פֿאַר דעם טאָג פֿון מלחמה, אָבער די ישועה איז פֿון ה׳.