[1] מײַן זון, זאָלסט נישט פֿאַרגעסן מײַן לערנונג, און מײַנע געבאָט זאָל היטן דײַן האַרץ.
[2] װאָרעם אַריכת-ימים און יאָרן פֿון לעבן און פֿריד װעלן זײ דיר צוגעבן.
[3] גענאָד און אמת זאָלן דיך נישט פֿאַרלאָזן, בינד זײ אַרום דײַן האַלדז, שרײַב זײ אָן אױפֿן טאָװל פֿון דײַן האַרצן,
[4] און געפֿין חֵן און גוטן שׂכל אין די אױגן פֿון אלֹקים און פֿון לײַט.
[5] פֿאַרזיכער זיך אױף ה׳ מיט דײַן גאַנצן האַרצן, און אױף דײַן פֿאַרשטאַנדיקײט זאָלסטו זיך נישט אָנלענען.
[6] אין אַלע דײַנע װעגן טו אים קענען, און ער װעט גלײַך מאַכן דײַנע שטעגן.
[7] זאָלסט נישט זײַן אַ חכם אין דײַנע אױגן, האָב מורא פֿאַר ה׳, און קער זיך אָפּ פֿון בײז.
[8] דאָס װעט זײַן אַ הײלונג פֿאַר דײַן נאָפּל, און אַ זאַפֿט פֿאַר דײַנע בײנער.
[9] גיב כּבֿוד צו ה׳ פֿון דײַן גוטס, און פֿונעם ערשטן פֿון אַל דײַן תּבֿואה,
[10] און דײַנע שפּײַכלערס װעלן פֿול זײַן מיט זעט, און דײַנע קעלטערס װעלן פֿלײצן מיט װײַן.
[11] דעם מוסר פֿון ה׳ זאָלסטו, מײַן זון, נישט פֿאַראַכטן, און זאָלסט נישט פֿאַראומװערדיקן זײַן שטראָף.
[12] װאָרעם דעם װאָס ה׳ האָט ליב, דעם שטראָפֿט ער, און װי אַ פֿאָטער דעם זון װאָס ער האָט האָלט.
[13] װױל צו דעם מענטשן װאָס געפֿינט חכמה, און דעם מענטשן װאָס קריגט פֿאַרשטאַנדיקײט.
[14] װאָרעם איר סחורה איז בעסער װי סחורה פֿון זילבער, און מער װי גינגאָלד איר אײַנקום.
[15] זי איז טײַערער פֿון פּערל, און אַלע דײַנע חפֿצים זײַנען נישט גלײַך צו איר.
[16] אַריכת-ימים איז אין איר רעכטער האַנט, אין איר לינקער עשירות און כּבֿוד.
[17] אירע װעגן זײַנען װעגן פֿון ליבלעכקײט, און אַלע אירע שטעגן זײַנען שלום.
[18] אַ בױם פֿון לעבן איז זי פֿאַר די װאָס האַלטן זי פֿעסט, און דער װאָס האַלט זיך אָן איר איז באַגליקט.
[19] ה׳ האָט מיט חכמה געגרונטפֿעסט די ערד, ער האָט אױפֿגעשטעלט די הימלען מיט פֿאַרשטאַנדיקײט.
[20] דורך זײַן װיסן האָבן זיך די תּהומען געשפּאָלטן, און די הימלען טריפֿן טױ.
[21] מײַן זון, זאָלן זײ נישט אַװעק פֿון דײַנע אױגן; היט קלוגשאַפֿט און געשײַטקײט,
[22] און זײ װעלן זײַן לעבן פֿאַר דײַן לײַב, און חן אױף דײַן האַלדז.
[23] דענצמאָל װעסטו גײן אין זיכערקײט דײַן װעג, און װעסט נישט אָפּשלאָגן דײַן פֿוס.
[24] אַז דו װעסט זיך לײגן װעסטו נישט אַנגסטן, און װעסט ליגן, און זיס װעט זײַן דײַן שלאָף.
[25] זאָלסט נישט מורא האָבן פֿאַר אַן אומגעריכטן שרעק, און פֿאַר דער פֿאַרװיסטונג פֿון די רשעים, װען זי קומט.
[26] װאָרעם ה׳ װעט זײַן דײַן בטחון, און װעט היטן דײַן פֿוס פֿון באַצװינגעניש.
[27] זאָלסט נישט פֿאַרמײַדן גוטס פֿון דעם װאָס דאַרף עס, װען דײַן האַנט האָט בכּוח צו טאָן.
[28] זאָלסט נישט זאָגן צו דײַן חבֿר: גײ, און קום װידער, און מאָרגן װעל איך געבן, װען דו האָסט בײַ זיך.
[29] זאָלסט נישט טראַכטן אַ רָעה אױף דײַן חבֿר, װען ער זיצט אין זיכערקײט בײַ דיר.
[30] זאָלסט זיך נישט קריגן מיט אַ מענטשן אומזיסט, אױב ער האָט דיר נישט געטאָן קײן רָעה.
[31] זאָלסט נישט מקנא זײַן דעם מאַן פֿון אומרעכט, און זאָלסט נישט אױסװײלן קײנעם פֿון זײַנע װעגן.
[32] װאָרעם אַן אומװערדיקײט בײַ ה׳ איז דער פֿאַרקערטער, און מיט די רעכטפֿאַרטיקע איז ער פֿאַרטרױט.
[33] די קללה פֿון ה׳ איז אין הױז פֿון רשע, און די װױנונג פֿון צדיק בענטשט ער.
[34] אױב שפּעטער – מאַכט ער זײ צום געשפּעט, אָבער די שטילע גיט ער חן.
[35] כּבֿוד אַרבן די חכמים, און נאַרן קלײַבן אױף שאַנד.