[1] בעסער אַן אָרעמאַן װאָס גײט אין זײַן ערלעכקײט, אײדער דער װאָס האָט פֿאַרקרימטע ליפּן, און איז אַ נאַר.
[2] אױך, פֿון זיך אַלײן נישט קענען, קומט נישט קײן גוטס, און דער װאָס אײַלט מיט די פֿיס, זינדיקט.
[3] אַ מענטשנס נאַרישקײט פֿאַרדרײט זײַן װעג, און אױף ה׳ צערנט זײַן האַרץ.
[4] רײַכטום קריגט צו פֿיל גוטע פֿרײַנט, און דער אָרעמאַן װערט צעשײדט פֿון זײַן גוטן פֿרײַנט.
[5] אַ פֿאַלשן עדות װעט נישט געשאָנקען װערן, און דער װאָס אָטעמט מיט ליגן, װעט נישט אַנטרונען װערן.
[6] פֿיל זוכן די לײַטזעליקײט פֿון דעם נדבֿן, און איטלעכער איז אַ גוטער פֿרײַנט דעם געבער.
[7] אַלע ברידער פֿון דעם אָרעמאַן האָבן אים פֿײַנט, און װי שױן דערװײַטערן זיך פֿון אים זײַנע גוטע פֿרײַנט! דער װאָס יאָגט זיך אַרום מיט װערטער װעט ער בײַ זײ בלײַבן.
[8] דער װאָס קױפֿט זיך אײַן שׂכל, האָט ליב זײַן זעל, דער װאָס היט פֿאַרשטאַנדיקײט, װעט געפֿינען גוטס,
[9] אַ פֿאַלשן עדות װעט נישט געשאָנקען װערן, און דער װאָס אָטעמט מיט ליגנס, װעט אונטערגײן.
[10] תּענוג פּאַסט נישט פֿאַרן נאַרן, הײַנט װי שױן פֿאַר אַ קנעכט צו געװעלטיקן איבער האַרן!
[11] דער שׂכל פֿון אַ מענטשן איז אײַנצוהאַלטן זײַן צאָרן, און אַ צירונג פֿאַר אים איז צו פֿאַרגעבן זינד.
[12] אַ ברום װי פֿון אַ יונגן לײב איז דעם מלכס צאָרן, און װי טױ אױפֿן גראָז זײַן גוטװיליקײט.
[13] אַן אומגליק פֿאַר זײַן פֿאָטער איז אַ זון אַ נאַר; און װי אַ נודנע טריפֿעניש זײַנען די קריג פֿון אַ װײַב.
[14] הױז און גוטס איז אַ ירושה פֿון עלטערן, אָבער אַ געראָטענע װײַב איז פֿון ה׳.
[15] פֿױלקײט װאַרפֿט אָן אַ דרעמל, און אַן אָפּגעלאָזטער נפֿש װעט הונגערן.
[16] דער װאָס היט דאָס געבאָט, היט זײַן זעל, דער װאָס פֿאַרװאָרלאָזט זײַנע װעגן, װעט שטאַרבן.
[17] דער װאָס שענקט דעם אָרעמאַן, אַנטלײַט ה׳, און זײַן טובֿה װעט ער אים אומקערן.
[18] שטראָף דײַן זון, װען עס איז נאָך דאָ אַ האָפֿענונג, אָבער זאָלסט זיך נישט אָנלײגן אים אומצוברענגען.
[19] אַ גרױסער כּעסן מוז לײַדן די שטראָף, װאָרעם אַז דו װילסט אים אַװעקרײַסן, מאַכסטו נאָך ערגער.
[20] הערצו אַן עצה, און נעם אָן מוסר, כּדי דו זאָלסט קלוג זײַן אין דײַן סוף.
[21] פֿיל מחשבֿות זײַנען אין מענטשנס האַרצן, אָבער ה׳ס באַראָט, ער װעט באַשטײן.
[22] די תּאװה פֿון אַ מענטשן איז זײַן שאַנד; און בעסער אַן אָרעמאַן אײדער אַ כּזבֿן.
[23] מורא פֿאַר ה׳ פֿירט צום לעבן, און מע בלײַבט זאַט, און װערט נישט געשטראָפֿט מיט קײן בײז.
[24] אַז דער פֿױלער שטעקט אַרײַן זײַן האַנט אין שיסל, װיל ער זי צו מאָל נישט צוטראָגן צו זײַן מױל.
[25] שלאָגסטו דעם שפּעטער, װערט דער נאַר געשײַט, און מוסערט מען דעם פֿאַרשטענדיקן, לערנט ער װיסן.
[26] אַ זון װאָס ברענגט שאַנד און חרפּה, פֿאַרװיסט זײַן פֿאָטער, פֿאַרטרײַבט זײַן מוטער.
[27] הער אױף, מײַן זון – אױב דו װילסט פֿאָלגן מוסר – צו װײַכן פֿון די װערטער פֿון קענשאַפֿט.
[28] גערעכטיקײט שפּאָט פֿון דעם נידערטרעכטיקן עדות, און פֿאַלשקײט צעמישט דאָס מױל פֿון די רשעים.
[29] אָנגעברײט פֿאַר די שפּעטער זײַנען שטראָפֿן, און קלעפּ פֿאַרן רוקן פֿון די נאַרן.