[1] פֿאַר װאָר, די חכמה רופֿט, און פֿאַרשטאַנדיקײט לאָזט אַרױס איר קֹול.
[2] אױפֿן שפּיץ פֿון די הױכע ערטער בײַם װעג, בײַם צונױפֿקום פֿון שטעגן, האָט זי זיך געשטעלט;
[3] לעבן די טױערן, בײַם אײַנגאַנג פֿון שטאָט, בײַם אַרײַנקום אין די טירן שרײַט זי אױס:
[4] צו אײַך, מענער, רוף איך, און מײַן קֹול איז צו די מענטשנקינדער.
[5] איר פֿאַרנאַרטע, פֿאַרשטײט קלוגשאַפֿט, און איר נאַרן, קריגט אַ פֿאַרשטאַנדיק האַרץ!
[6] הערט צו, װאָרעם געהױבנס װעל איך רעדן, און די עפֿענונג פֿון מײַנע ליפּן װעט זײַן די ריכטיקײט.
[7] װאָרעם מײַן גומען װעט רעדן אמת, און שלעכטס איז די אומװערדיקײט פֿון מײַנע ליפּן.
[8] מיט גערעכטיקײט זײַנען אַלע װערטער פֿון מײַן מױל נישטאָ אין זײ פֿאַרדרײטס און קרומס.
[9] זײ אַלע זײַנען קלאָר פֿאַרן פֿאַרשטאַנדיקן, און רעכטפֿאַרטיק פֿאַר די װאָס געפֿינען קענשאַפֿט.
[10] נעמט מײַן מוסר, און נישט זילבער, און קענשאַפֿט אײדער געקליבנסטע גאָלד.
[11] װאָרעם חכמה איז בעסער פֿון פּערל, און קײן חפֿצים זײַנען נישט גלײַך צו איר.
[12] איך חכמה װױן מיט געשײַטקײט, און קענשאַפֿט פֿון אײַנפֿאַלן טו איך געפֿינען.
[13] מורא פֿאַר ה׳ איז פֿײַנט האָבן שלעכטס; האָפֿערדיקײט און גאװה, און דעם װעג פֿון שלעכטס, און אַ מױל מיט פֿאַרקערטקײט האָב איך פֿײַנט.
[14] איך האָב עצות און בריהשאַפֿט, איך בין פֿאַרשטאַנדיקײט, גבֿורה איז מײַן.
[15] דורך מיר קיניגן מלכים, און פֿירשטן מאַכן גערעכטע געזעצן.
[16] דורך מיר הערשן די הערשער, און די אַדללײַט – אַלע ריכטער פֿון דער ערד.
[17] איך האָב ליב מײַנע ליבהאָבער, און מײַנע זוכער געפֿינען מיך.
[18] עשירות און כּבֿוד זײַנען בײַ מיר, גרױס גוטס און צדקה.
[19] מײַן פֿרוכט איז בעסער פֿון גאָלד און פֿון גינגאָלד, און מײַן אײַנקום פֿון געקליבנסטן זילבער.
[20] אין דעם װעג פֿון רעכטפֿאַרטיקײט גײ איך, אין די שטעגן פֿון גערעכטיקײט;
[21] צו מאַכן אַרבן מײַנע ליבהאָבער גוטס, און זײערע שאַצקאַמערן זאָל איך אָנפֿילן.
[22] ה׳ האָט מיך פֿאַרמאָגט אין אָנהײב פֿון זײַן װעג, אײדער ער האָט באַשאפּען זײַנע מעשׂים.
[23] פֿון אײביק אָן בין איך געפֿורעמט, פֿון אָנהײב, פֿון אײדער די ערד איז געװען.
[24] װען די תּהומען זײַנען נאָך נישט געװען בין איך געבאָרן געװאָרן, װען נישט געװען נאָך קײן קװאַלן מיט װאַסער באַלאָדן.
[25] אײדער די בערג זײַנען אַרײַנגעזעצט געװאָרן, פֿאַר די הײכן, בין איך געבאָרן געװאָרן;
[26] װען ער האָט נאָך נישט געהאַט געמאַכט ערד און פֿעלדער, און די ערשטע שטױבן פֿון דער װעלט.
[27] װען ער האָט צוגעגרײט די הימלען, בין איך געװען דערבײַ; װען ער האָט געצײכנט אַ צירקל אױפֿן געזיכט פֿון תּהום;
[28] װען ער האָט באַפֿעסטיקט די װאָלקנס פֿון אױבן, װען ער האָט באַװעלטיקט די קװאַלן פֿון תּהום,
[29] װען ער האָט געשטעלט דעם ים זײַן געזעץ, אַז די װאַסערן זאָלן נישט אַריבערגײן זײַן ראַנד, װען ער האָט באַשטימט די גרונטפֿעסטן פֿון דער ערד,
[30] דעמאָלט בין איך געװען בײַ אים, װי אַ מײסטער בַעַל אַרבעטער, און איך בין געװען אַלע טאָג פֿאַר זײַן תּענוג, פֿרײען זיך שטענדיק פֿאַר אים,
[31] זיך געשפּילט אױף זײַן ערדישער װעלט, און מײַן פֿרײד געהאַט בײַ די מענטשנקינדער.
[32] און אַצונד, קינדער, הערט מיר צו, און װױל צו די װאָס היטן מײַנע װעגן.
[33] הערט צו מוסר, און װערט קלוג, און איר זאָלט נישט פֿאַרװילדערט װערן.
[34] װױל צו דעם מענטשן װאָס הערט מיר צו, צו װאַכן בײַ מײַנע טירן טאָגטעגלעך, צו היטן די בײַשטידלען פֿון מײַנע אײַנגאַנגען!
[35] װאָרעם דער װאָס געפֿינט מיך, געפֿינט לעבן, און קריגט באַװיליקונג פֿון ה׳.
[36] און דער װאָס פֿאַרפֿעלט מיך, באַרױבט זיך אַלײן, אַלע װאָס האָבן מיך פֿײַנט האָבן ליב דעם טױט.