[1] אַ קלוגע װײַב בױט אױף איר הױז, און אַ נאַרינטע צעשטערט עס מיט אירע הענט.
[2] דער װאָס גײט אין זײַן רעכטפֿאַרטיקײט, האָט מורא פֿאַר ה׳, און דער װאָס זײַנע װעגן זײַנען פֿאַרדרײט, פֿאַראַכט אים.
[3] אין נאַרנס מױל איז אַ שטעקן פֿאַר זײַן גאװה, און די ליפּן פֿון די קלוגע פֿאַרהיטן זײ.
[4] אָן אָקסן איז די קאָריטע לײדיק, און פֿיל תּבֿואה איז אין כּוֹח פֿון דעם אָקס.
[5] אַ באַגלױבטער עדות נאַרט נישט אָפּ, און מיט אָפּנאַרענישן אָטעמט דער פֿאַלשער עדות.
[6] דער שפּעטער זוכט חכמה און נישטאָ, און װיסן איז גרינג דעם פֿאַרשטאַנדיקן.
[7] גײ אַװעק פֿון אַ מענטשן אַ נאַר, סײַדן װילסט נישט קענען פֿאַרשטאַנדיקע ליפּן.
[8] די חכמה פֿון דעם קלוגן איז אין באַטראַכטן זײַן װעג, און די טיפּשות פֿון דעם נאַרן איז אין באַטרוג.
[9] בײַ די נאַרן איז זינד אַ פֿירשפּרעכער, און צװישן די רעכטפֿאַרטיקע – גוטװיליקײט.
[10] דאָס האַרץ װײס איר אײגענע ביטערקײט, און אין איר שׂימחה קען זיך אַ פֿרעמדער נישט מישן.
[11] דאָס הױז פֿון די רשעים װערט פֿאַרטיליקט, און דאָס געצעלט פֿון די רעכטפֿאַרטיקע בליט.
[12] פֿאַראַן אַ װעג װאָס שײַנט צו זײַן רעכטפֿאַרטיק פֿאַר אַ מענטש, און זײַן סוף זײַנען װעגן פֿון טױט.
[13] אַפֿילו בײַם לאַכן טוט װײ דאָס האַרץ, און דער סוף פֿון שׂימחה איז טרױער.
[14] פֿון זײַנע װעגן װעט געזעטיקט װערן דער פֿאַלשהאַרציקער, און דער גוטער מענטש פֿון װאָס אין אים.
[15] אַ נאַר גלױבט אַלצדינג, אָבער דער קלוגער באַטראַכט זײַן טריט.
[16] דער חכם שײַט זיך, און קערט זיך אָפּ פֿון שלעכטס, און דער נאַר נעמט זיך איבער, און איז זיכער.
[17] אַ גיכער כּעסן באַגײט נאַרישקײט, און אַ מענטש מיט בײזע געדאַנקען װערט פֿאַרהאַסט.
[18] לײַכטזיניקע אַרבן נאַרישקײט, און קלוגע באַקרײנען זיך מיט קענשאַפֿט.
[19] די שלעכטע בײגן זיך פֿאַר די גוטע, און די רשעים פֿאַר די טױערן פֿון צדיק.
[20] אַפֿילו בײַ זײַן חבֿר װערט פֿאַרהאַסט דער אָרעמאַן, און די גוטע פֿרײַנט פֿון עושר זײַנען פֿיל.
[21] דער װאָס איז מבֿזה זײַן חבֿר, זינדיקט, און דער װאָס לײַטזעליקט די געדריקטע, אַז װױל איז צו אים!
[22] פֿאַר װאָר, די װאָס טראַכטן בײז בלאָנדזשען, און גענאָד און טרײַשאַפֿט פֿאַר די װאָס טראַכטן גוטס.
[23] אין יעטװעדער אָנשטרענג איז דאָ אַ נוץ, אָבער ליפּנגערײד איז בלױז צום שאָדן.
[24] אַ קרױן פֿאַר די חכמים איז זײער עשירות, די טיפּשות פֿון די נאַרן בלײַבט טיפּשות.
[25] אַן אמתער עדות ראַטעװעט נפֿשות, אָבער דער װאָס אָטעמט מיט ליגנס איז אַן אָפּנאַר.
[26] אין מורא פֿאַר ה׳ איז אַ שטאַרקער בטחון, און פֿאַר די קינדער װעט עס זײַן אַ באַשיצונג.
[27] מורא פֿאַר ה׳ איז אַ קװאַל פֿון לעבן, זיך אָפּצוקערן פֿון די נעצן פֿון טױט.
[28] אין פֿיל פֿאָלק איז די פּראַכט פֿון דעם מלך, און אָן פֿאָלק איז אַ בראָך פֿאַרן פֿירשט.
[29] דער װאָס איז אײַנגעהאַלטן אין צאָרן, האָט גרױס פֿאַרשטאַנדיקײט, און דער װאָס האָט אַ קורץ געמיט, קלײַבט אױף נאַרישקײט.
[30] אַ געזונט פֿאַרן לײַב איז אַ געלאַסן האַרץ, און אַ פֿױלונג אין די בײנער איז קנאה.
[31] דער װאָס דריקט דעם אָרעמאַן, לעסטערט זײַן באַשעפֿער, און דער װאָס דערבאַרעמט זיך אױפֿן אבֿיון, גיט אים כּבֿוד.
[32] אין זײַן אומגליק װערט געשטױסן דער רשע, אָבער דער צדיק איז באַשיצט ביז אין זײַן טױט.
[33] אין האַרצן פֿון פֿאַרשטאַנדיקן רוט די חכמה, אָבער װאָס אינעװײניק בײַ די נאַרן װערט באַקאַנט.
[34] גערעכטיקײט דערהײבט אַ פֿאָלק, און זינד איז די שאַנד פֿון אומות.
[35] דעם מלכס גוטװיליקײט איז צום קלוגן קנעכט, און זײַן גרימצאָרן װעט זײַן אױפֿן טױגעניכטס.