[1] אַ קלוגער זון לאָזט זיך מוסר פֿון פֿאָטער, אָבער דער שפּעטער װיל נישט הערן אַ בײזער.
[2] פֿון דער פֿרוכט פֿון זײַן מױל עסט אַ מענטש גוטס, אָבער דער באַגער פֿון די פֿעלשער איז אומרעכט.
[3] דער װאָס פּאַסט אױף זײַן מױל, פֿאַרהיט זײַן זעל, דער װאָס שפּאַרט אױף זײַנע ליפּן, אױף אים װעט זײַן אַ בראָך.
[4] די זעל פֿון דעם פֿױלן גאַרט און האָט גאָרנישט, אָבער די זעל פֿון די פֿלײסיקע װעט װערן פֿעט.
[5] דער צדיק האָט פֿײַנט אַ פֿאַלש װאָרט, און דער רשע פֿירט זיך מיאוס און שענדלעך.
[6] רעכטפֿאַרטיקײט פֿאַרהיט דעם װאָס זײַן װעג איז ערלעך, און שלעכטיקײט פֿאַרדרײט דעם זינדיקן.
[7] פֿאַראַן דער װאָס שטעלט זיך רײַך און האָט גאָרנישט, דער װאָס שטעלט זיך אָרים בײַ אַ גרױס פֿאַרמעג.
[8] אַן אױסלײז פֿאַר אַ מענטשנס לעבן איז זײַן עשירות, אָבער דער אָרעמאַן הערט צו מאָל נישט קײן אָנגעשרײ.
[9] די ליכטיקײט פֿון די צדיקים איז פֿרײלעך, אָבער דאָס ליכט פֿון די רשעים לעשט זיך אױס.
[10] דורך מוטװיליקײט מאַכט מען בלױז אָן קריג, אָבער בײַ די איבערלײגטע איז חכמה.
[11] אַ רײַכטום פֿון דער לופֿט װערט געמינערט, אָבער דער װאָס קלײַבט ביסלעכװײַז פֿאַרמערט.
[12] אַ פֿאַרצױגענע װאַרטעניש מאַכט קראַנק דאָס האַרץ, און אַ בױם פֿון לעבן איז אַ באַגער װאָס קומט אָן.
[13] דער װאָס פֿאַראַכט דאָס װאָרט, אים װעט געשען בײז, אָבער דער װאָס האָט מורא פֿאַרן געבאָט, ער װעט באַלױנט װערן.
[14] די לערנונג פֿון דעם חכם איז אַ קװאַל פֿון לעבן, זיך אָפּצוקערן פֿון די נעצן פֿון טױט.
[15] אַ גוטער שׂכל גיט צו חן, אָבער דער װעג פֿון די פֿעלשער איז האַרט.
[16] יעטװעדער קלוגער פֿירט זיך מיט פֿאַרשטאַנדיקײט, אָבער דער נאַר שפּרײט אױס די טיפּשות.
[17] אַן אומערלעכער שליח װעט אַרײַנפֿאַלן אין אַן אומגליק, און אַ טרײַער געשיקטער איז אַ הײלונג.
[18] אָרימקײט און שאַנד האָט דער װאָס מײַדט אױס מוסר, און דער װאָס אַכט אױף שטראָף װעט קריגן כּבֿוד.
[19] אַ געבראָכענע תּאװה איז װױל פֿאַר דער זעל, אָבער אַן אומװערדיקײט בײַ נאַרן איז זיך אָפּקערן פֿון שלעכטס.
[20] דער װאָס גײט אום מיט קלוגע, װעט קלוג װערן, און דער װאָס חבֿרט זיך מיט נאַרן, װעט פֿאַראומגליקט װערן.
[21] די זינדיקע יאָגט נאָך דאָס בײז, און די צדיקים באַצאָלט מען גוטס.
[22] דער גוטער לאָזט ירושה פֿאַר קינדס-קינדער, און באַהאַלטן פֿאַרן צדיק איז דער פֿאַרמעג פֿון דעם זינדיקן.
[23] פֿיל שפּײַז ברענגט דער אַקער פֿון די אָרימע, און רײַכטום װערט אָפּגעטאָן דורך אומגערעכטיקײט.
[24] דער װאָס קאַרגט זײַן רוט, האָט פֿײַנט זײַן זון, און דער װאָס האָט אים ליב, שטראָפֿט מוסר אים באַצײַטנס.
[25] דער צדיק עסט ביז זײַן לײַב װערט זאַט, און דעם בױך פֿון די רשעים פֿעלט אױס.