[1] Ҳикмат хонаи худро бино кард, ҳафт рукни онро тарошид,
[2] Парвории худро забҳ намуд, шароби худро омехта кард, ва суфраи худро орост;
[3] Канизони худро фиристод, то ки аз болои баландиҳои шаҳр даъват намоянд:
[4] «Касе ки соддадил аст, ин ҷо биёяд!» Ба ҳар каси беақл гуфт:
[5] «Биёед, аз нони ман бихӯред, ва аз шаробе ки омехта кардаам, бинӯшед;
[6] Соддадилиро тарк намоед ва зиндагӣ кунед, ва бо роҳи хирад қадамгузор шавед».
[7] Ҳар кӣ масхарабозро насиҳат диҳад, ба худаш нанг меоварад, ва ҳар кӣ шарирро мазаммат кунад, худро доғдор месозад.
[8] Масҳарабозро мазаммат накун: мабодо аз ту нафрат кунад; хирадмандро мазаммат намо, ва ӯ туро дӯст хоҳад дошт.
[9] Хирадмандро сабақ омӯз, ва ӯ боз ҳам хирадмандтар хоҳад шуд; одилро таълим деҳ, ва дониши ӯ хоҳад афзуд.
[10] Ибтидои ҳикмат тарси Худованд аст, ва шинохтани Қуддус хирад аст,
[11] Чунки ба воситаи ман айёми ту зиёд хоҳад шуд, ва солҳои умри ту хоҳад афзуд.
[12] Агар хирадманд бошӣ, ба нафъи худат хирадманд ҳастӣ; ва агар масхарабоз бошӣ, бори онро танҳо худат хоҳӣ бардошт.
[13] Зани аблаҳ пуршӯр ва сабукмағз аст, ва чизе намедонад,
[14] Ва назди дари хонаи худ, бар курсӣ, дар ҷойҳои баланди шаҳр менишинад,
[15] То ки роҳгузаронро даъват намояд, — онҳоеро, ки бо роҳҳои рости худ равонанд:
[16] «Касе ки соддадил аст, ин ҷо биёяд!» Ва ба ҳар каси беақл гуфт:
[17] «Оби дуздӣ ширин аст, ва нони рустӣ лазиз аст».
[18] Ва ӯ намедонад, ки он ҷо мурдагон ҳастанд: онҳое ки вай даъват намудааст, дар қаъри дӯзах мебошанд.