[1] Шахсе ки мазамматҳоро шунида, гарданкашӣ кунад, баногоҳ шикаст хоҳад хӯрд, ва ӯро паноҳгоҳе нахоҳад буд.
[2] Вақте ки одилон ҳоким бошанд, қавм шод мегарданд; вале вақте ки шарир ҳукмфармо шавад, қавм оҳу нола мекунанд.
[3] Касе ки ҳикматро дӯст дорад, падари худро шод мекунад; вале фоҳишабоз дороии худро исроф менамояд.
[4] Подшоҳ мамлакатро бо адлу инсоф устувор мегардонад, вале шахсе ки боҷу хироҷи зиёд меситонад, онро хароб мекунад.
[5] Шахсе ки ба ёри худ тамаллуқ гӯяд, ба пойҳои вай дом мениҳад.
[6] Шарир ба доми ҷинояташ гирифтор хоҳад шуд, вале одил дилхушӣ ва хурсандӣ мекунад.
[7] Одил ба даъвои бенавоён диққат медиҳад; шарир ба он сарфаҳм намеравад.
[8] Мардуми масхарабоз шаҳрро ба шӯр меоваранд, вале хирадмандон ҷидолро хомӯш мекунанд.
[9] Агар шахси хирадманд бо шахси беақл муҳокима намояд, беақл гоҳе ба хашм меояд ва гоҳе механдад, ва ӯро оромише нест.
[10] Хунхӯрон аз шахси беайб нафрат доранд, вале росткорон офияти ҷони ӯро хоҳонанд.
[11] Аблаҳ тамоми хашми худро берун меоварад, вале хирадманд охируламр онро сокит мекунад.
[12] Агар ҳоким ба суханони дурӯғ гӯш андозад, ҳамаи хизматгузорони ӯ шарир мешаванд.
[13] Бенаво ва шахси дасисакор бо ҳамдигар вомехӯранд; ба чашмони ҳар дуи онҳо нурбахш Худованд аст.
[14] Агар подшоҳ мискинонро ба ростӣ доварӣ намояд, тахти ӯ ба сурати абадӣ устувор мегардад.
[15] Чӯби адаб ҳикмат мебахшад; вале бачаи беназорат модари худро нангин мекунад.
[16] Бо афзоиши шарирон ҷиноят меафзояд, вале одилон мағлубияти онҳоро хоҳанд дид.
[17] Писари худро таъдиб намо, ва ӯ боиси оромиши ту мегардад, ва ҷони туро ҳаловат мебахшад.
[18] Бе ваҳй қавм беқайд мешаванд, ва хушо касе ки шариатро риоят мекунад!
[19] Ғулом аз суханон сабақ намегирад, зеро ки, онҳоро фаҳмад ҳам, итоат намекунад.
[20] Оё шахсеро дидаӣ, ки дар сухан гуфтан шитоб мекунад? Умед аз аблаҳ, назар ба вай, бештар аст.
[21] Кас агар ғуломи худро аз бачагӣ нозпарвард кунад, вай оқибат мехоҳад писар шавад.
[22] Шахси хашмгин ситеза меангезад, ва тундмизоҷ бисьёр ҷиноят мекунад.
[23] Ғурури одам варо хор мекунад, вале шахси фурӯтан ҷалол меёбад.
[24] Касе ки бо дузд шарик шавад, ба ҷони худ душман аст: қасам мехӯрад, вале намегӯяд.
[25] Тарсончакии одам ба дом меоварад, вале касе ки ба Худованд таваккал кунад, аз хатар эмин аст.
[26] Бисьёр касон дидори ҳокимро толибанд, вале қазои одам аз ҷониби Худованд аст.
[27] Шахси ноинсоф назди одилон зишт аст, ва рострав назди шарир зишт аст.