[1] Эй писарам! Ба ҳикмати ман диққат намо, ба хиради ман гӯши худро бикшо,
[2] То ки фаросатро маҳфуз дорӣ, ва лабҳои ту донишро риоя намояд,
[3] Зеро ки лабҳои зани зинокор асал мерезад, ва гуфтори вай аз равған нармтар аст,
[4] Вале оқибати он мисли явшон талх аст, мисли шамшери дудама тез аст;
[5] Пойҳои вай сӯи мамот равон аст; қадамҳои вай ба дӯзах мебарад,
[6] Бе он ки тариқи ҳаёт барояш ҳамвор шавад; роҳҳои вай вайрона аст, ба тавре ки худаш намедонад.
[7] Ва акнун, эй писарон, маро бишнавед, ва аз гуфтаҳои даҳони ман дур нашавед.
[8] Роҳи худро аз вай дур соз, ва ба дари хонаи вай наздик нашав:
[9] Мабодо таровати худро ба дигарон бидиҳӣ, ва солҳои худро ба ситамгар;
[10] Мабодо бегонагон аз қуввати ту сер шаванд, ва маҳсули ранҷи ту дар хонаи ғайр бимонад.
[11] Ва дар охири умри худ фиғон хоҳӣ бардошт, вақте ки ҷисму андомат барбод равад, —
[12] Ва хоҳӣ гуфт: «Чаро аз насиҳат нафрат кардам, ва дилам ба мазаммат беэътиноӣ намуд,
[13] Ва овози устодони худро нашунидам, ва ба муаллимони худ гӯш надодам?
[14] Кам монда буд, ки дар миёни мардум ва ҷамоат ба ҳар бало гирифтор шавам!»
[15] Обро аз чуқурии худ бинӯш, оберо, ки аз чоҳи худат ҷорист.
[16] Чашмаҳоят фаро рехта, берун хоҳанд рафт, ба сони ҷӯйҳои об дар кӯчаҳо;
[17] Онҳо танҳо ба ту тааллуқ хоҳанд дошт, ва на ба бегонагон бо ту.
[18] Чашмаи ту муборак хоҳад буд; ва аз зани ҷавонии худ шод бош,
[19] Ки мисли ғизоли шаҳватангез ва оҳуи меҳрафрӯз аст; пистонҳои вай ҳамеша ба ту лаззат хоҳад бахшид; доимо саргарми муҳаббати вай хоҳӣ буд.
[20] Пас чаро, эй писарам, сармасти зани ғайр гардӣ? Ва синаи зани зинокорро дар оғӯш гирӣ?
[21] Зеро ки роҳҳои одамизод дар пеши назари Худованд аст, ва Ӯ ҳамаи тариқҳои варо месанҷад.
[22] Шарирро гуноҳҳои худаш ба дом меоварад, ва бо камандҳои хатои худаш вай баста мешавад.
[23] Вай аз боиси беадабӣ мемирад, ва аз бисьёрии аблаҳии худ нобуд мешавад.