[1] Шароб масхара медорад, бӯза талотум мекунад, ва ҳар кӣ саргарми он гардад, хирадманд намешавад.
[2] Ҳайбати подшоҳ мисли ғурриши шери ҷавон аст; касе ки ӯро ба хашм оварад, ҷони худро дар хатар мемонад.
[3] Аз ҷанҷол дур шудан барои одам шараф аст, вале ҳар шахси беақл манша мекунад.
[4] Коҳил зимистон шудгор намекунад, ва дар мавсими дарав толиби ҳосил мешавад — ва намеёбад.
[5] Андешаи дили одам обҳои чуқур аст, вале шахси хирадманд онҳоро мекашад.
[6] Бисьёр касон ба шахси эҳсонкоре дучор меоянд, вале кист, ки тавонад шахси аминро биёбад?
[7] Одил дар беайбии худ рафтор мекунад; хушо писарони ӯ баъд аз ӯ!
[8] Подшоҳ, ки бар курсии доварӣ менишинад, бо нигоҳи чашмони худ ҳар бадиро пароканда мекунад.
[9] Кист, ки тавонад бигӯяд: «Дили худро тоза кардаам, аз гуноҳи худ пок шудаам»?
[10] Сангҳои дигар‐дигар, андозаҳои дигар‐дигар — ҳар дуяш ҳам назди Худованд зишт аст.
[11] Бача низ аз рӯи корҳояш шинохта мешавад, ки оё рафтораш пок ва рост аст ё не.
[12] Гӯши шунаво ва чашми бино — ҳар дуяшро ҳам Худованд офаридааст.
[13] Хобро дӯст надор: мабодо бенаво гардӣ; чашмонатро воз кун, то ки аз нон сер шавӣ.
[14] Харидор мегӯяд: «Бад аст, бад аст»; вале пас аз рафтани худ аз харидаш фахр мекунад.
[15] Тилло ва ҷавоҳири бисьёре ҳаст, вале лабҳои оқилона аз ҳар чиз гаронбаҳотар аст.
[16] Либоси ӯро бигир, чунки ба бегона зомин шудааст: ва аз ӯ, ки зомини шахси ғайр аст, гарав бигир.
[17] Нони ҳаром ба кас ширин аст, вале баъд даҳони ӯ аз сангреза пур мешавад.
[18] Нақшаҳо бо машварат ба амал меояд, ва ту бо тадбирсозӣ ҷанг бикун.
[19] Хабаркаш сирро ошкор мекунад; пас ту бо даҳаньяла алоқа накун.
[20] Касе ки падару модари худро дашном диҳад, чароғаш дар торикии зулмот хомӯш мешавад.
[21] Меросе ки дар аввал бо осонӣ ба даст омада бошад, оқибаташ бобаракат намешавад.
[22] Нагӯй: «Барои бадӣ интиқом мегирам»; ба Худованд таваккал намо, ва Ӯ туро наҷот медиҳад.
[23] Сангҳои дигар‐дигар назди Худованд зишт аст, ва тарозуи нодуруст хуб нест.
[24] Қадамҳои кас аз ҷониби Худованд аст; пас одамизод чӣ гуна тавонад роҳи худро бифаҳмад?
[25] Чизеро сабукфикрона муқаддас хондан ва баъд аз назр мулоҳиза кардан — дом аст барои одамизод.
[26] Подшоҳи хирадманд шариронро пароканда мекунад, ва чархро бар онҳо мегардонад.
[27] Рӯҳи одам чароғи Худованд аст, ки тамоми ботинро месанҷад.
[28] Эҳсон ва ростӣ подшоҳро нигаҳбонӣ мекунад, ва ӯ тахти худро бо эҳсон тақвият медиҳад.
[29] Ҷалолати ҷавонон қуввати онҳост, ва шавкати пирон — мӯи сафедашон.
[30] Ҷароҳатҳои шаллоқ давои шахси бадкор аст, ва зарбу лат, ки андаруни батн фурӯ меравад.