[1] Касе ки насиҳатро дӯст дорад, донишро дӯст медорад, вале касе ки аз мазаммат нафрат кунад, монанди ҳайвон аст.
[2] Каси нек аз ҷониби Худованд ҳусни таваҷҷӯҳ меёбад; вале шахси дасисакорро Ӯ маҳкум мекунад.
[3] Одамизод бо шарорат устувор намешавад, вале решаи одилон ноҷунбон аст.
[4] Зани солеҳа тоҷи шавҳари худ мебошад, вале зани нанговар мисли фасоде дар устухонҳои ӯст.
[5] Фикру хаёли одилон инсоф аст; вале тадбирсозиҳои шарирон макр аст.
[6] Суханони шарирон камин аст барои хунрезӣ, вале даҳони росткорон онҳоро халосӣ медиҳад.
[7] Ҳамин ки шарирон фурӯ ғалтанд, нест мешаванд, вале хонаи одилон қоим меистад.
[8] Одамро аз рӯи ақлаш ситоиш мекунанд, вале каҷдил ба нафрат дучор мешавад.
[9] Каси оддие ки ғуломе дорад, беҳ аз касе ки худро болонишин нишон медиҳад, вале мӯҳтоҷи нон аст.
[10] Одил ба ҷони чорвои худ раҳм мекунад, вале марҳаматҳои шарирон бераҳмона аст.
[11] Касе ки замини худро кор кунад, аз нон сер мешавад, вале касе ки аз паи корҳои ҳеҷу пуч шавад, беақл аст.
[12] Шарир ҳавас дорад ба доми бадкешон дароварад, вале решаи одилон самар меоварад.
[13] Гуноҳи лабҳо барои бадкеш дом аст, вале одил аз тангӣ берун меояд.
[14] Аз самари даҳони худ кас аз некӯӣ сер мешавад, ва подоши аъмоли дастҳои одам ба ӯ бармегардад.
[15] Роҳи аблаҳ дар назари худаш рост аст, вале касе ки машваратро шунавад, хирадманд аст.
[16] Хашми аблаҳ дарҳол маълум мешавад, вале шахси бофаросат дашномро шунида, худдорӣ мекунад.
[17] Каси ростгӯй адолатро баён мекунад, вале шоҳиди козиб — фиребро.
[18] Баъзеҳо неши забон мезананд, ки мисли зарби шамшер аст, вале забони хирадмандон офият мебахшад.
[19] Даҳони ростгӯй то абад қоим аст, вале забони дурӯғгӯй — то як чашм задан.
[20] Дар дили бадандешон макр аст, вале дар дили оштидиҳандагон — шодӣ.
[21] Ба одил ҳеҷ осеб намерасад, вале шарирон пур аз бадбахтӣ ҳастанд.
[22] Даҳони дурӯғгӯй назди Худованд зишт аст, вале росткорон ба Ӯ мақбуланд.
[23] Шахси бофаросат донишро пӯшида медорад, вале дили аблаҳон беақлиро зоҳир месозад.
[24] Дасти ғайратмандон ҳукмфармо мешавад, вале танбал гирифтори хироҷи бандагӣ мегардад.
[25] Ғуссаи дили одам ӯро фишор медиҳад, вале сухани меҳрубонона ӯро хурсанд мекунад.
[26] Одил ба ёри худ роҳ нишон медиҳад, вале роҳи шарирон онҳоро дар иштибоҳ меандозад.
[27] Танбал сайдашро бирьён намекунад, вале молу мулки одами ғайратманд гаронбаҳост.
[28] Дар тариқи адолат ҳаёт аст, ва хати роҳи он лоямут аст.