[1] Эй писарам! Агар гуфтаҳои маро бипазирӣ ва аҳкоми маро дар худ маҳфуз дорӣ,
[2] Ба тавре ки гӯши худро ба шунидани ҳикмат роғиб ва дили худро ба хирад моил гардонӣ;
[3] Агар донишро даъват намоӣ ва овози худро сӯи хирад баланд кунӣ;
[4] Агар онро мисли нуқра орзу кунӣ ва мисли ганҷҳо ҷустуҷӯ намоӣ, —
[5] Он гоҳ худотарсиро хоҳӣ фаҳмид ва дониши Худоро хоҳӣ ёфт,
[6] Зеро ки Худованд ҳикмат мебахшад: дониш ва хирад аз даҳони Ӯст;
[7] Барои росткорон зеҳнро маҳфуз медорад; барои ростравон сипар аст,
[8] То ки роҳҳои адолатро риоя кунанд. Ва Ӯ тариқи порсоёни Худро нигаҳбонӣ менамояд.
[9] Он гоҳ адолат ва инсоф ва ҳаққонияти ҳар тариқи некро хоҳӣ фаҳмид,
[10] Зеро ки ҳикмат дар дили ту дохил хоҳад шуд, ва дониш ба ҷони ту писанд хоҳад омад,
[11] Фаросат туро нигаҳбонӣ хоҳад намуд, хирад туро муҳофизат хоҳад кард,
[12] То ки туро аз роҳи бад халос кунад, аз касе ки каҷгуфтор аст,
[13] Аз онҳое ки тариқҳои ростро тарк мекунанд, то ки бо роҳҳои торикӣ равона шаванд,
[14] Аз онҳое ки аз кирдори бад хурсанд мешаванд, аз рафтори бад ба ваҷд меоянд,
[15] Ки тариқҳои онҳо каҷу килеб аст, ва онҳо дар роҳҳои худ каҷравӣ мекунанд.
[16] То ки туро аз зани ғайр халос кунад, аз зани зинокоре ки гуфтори худро нарм мекунад,
[17] Ки вай ёри ҷавонии худро тарк кардааст, ва аҳди Худои худро аз хотир баровардааст;
[18] Хонаи вай сӯи мамот мебарад, ва роҳҳои вай — сӯи мурдагон;
[19] Ҳар кӣ назди вай биёяд, бозгашт нахоҳад кард, ва ба роҳҳои ҳаёт дохил нахоҳад шуд.
[20] Беҳтар аст, ки бо роҳи некон равона шавӣ, ва тариқҳои одилонро пайравӣ намоӣ,
[21] Зеро ки росткорон сокини замин хоҳанд буд, ва беайбон бар он боқӣ хоҳанд монд,
[22] Валекин шарирон аз замин маҳв хоҳанд шуд, ва хоинон аз он решакан хоҳанд гардид.