[1] Occasiones quaerit, qui vult recedere ab amico; omni consilio exacerbatur.
[2] Non delectatur stultus prudentia sed in revelatione cordis sui.
[3] Cum venerit impius, veniet et contemptio, et cum ignominia opprobrium.
[4] Aqua profunda verba ex ore viri, et torrens redundans fons sapientiae.
[5] Accipere personam impii non est bonum, ut declines iustum in iudicio.
[6] Labia stulti miscent se rixis, et os eius plagas provocat.
[7] Os stulti ruina eius, et labia ipsius laqueus animae eius.
[8] Verba susurronis quasi dulcia, et ipsa perveniunt usque ad interiora ventris.
[9] Qui mollis et dissolutus est in opere suo, frater est viri dissipantis.
[10] Turris fortissima nomen Domini; ad ipsum currit iustus et exaltabitur.
[11] Substantia divitis urbs roboris eius et quasi murus excelsus in cogitatione eius.
[12] Antequam conteratur, exaltatur cor hominis; et, antequam glorificetur, humiliatur.
[13] Qui prius respondet quam audiat, stultitia est ei et contumelia.
[14] Spiritus viri sustentat imbecillitatem suam; spiritum vero confractum, quis poterit sustinere?
[15] Cor prudens possidebit scientiam, et auris sapientium quaerit doctrinam.
[16] Donum hominis dilatat viam eius et ante principes deducit eum.
[17] Qui prior in contentione loquitur, putatur iustus; venit amicus eius et arguet eum.
[18] Lites comprimit sors et inter potentes quoque diiudicat.
[19] Frater, qui offenditur, durior est civitate firma, et lites quasi vectes urbium.
[20] De fructu oris viri replebitur venter eius, et genimina labiorum ipsius saturabunt eum.
[21] Mors et vita in manu linguae; qui diligunt eam, comedent fructus eius.
[22] Qui invenit mulierem bonam, invenit bonum et hausit gratiam a Domino.
[23] Cum obsecrationibus loquetur pauper, et dives effabitur rigide.
[24] Vir cum amicis concuti potest, sed est amicus, qui adhaereat magis quam frater.