[1] Şerav k'entî ye û avce şer'tî ye, yê xwe dide van, ne serwaxtî ye.
[2] Sawa p'adşê mîna mir'înîya şêr e, yê wî dike hêrsê ye, ew xwe dike neheqîyê ye.
[3] H'evza xwe şer'kirinê, qedirê merîya ye, lê her bêh'iş ser şêr' bengî ye.
[4] Xwer'anedîtî we'deda e'rdê r'anake, nandirûnêda wê lê biger'e, lê p'eyda neke.
[5] Meremê dilê mêriv avêd k'ûr in, lê merivêd bîlan wan hildiç'inin.
[6] Gelek merî qencîyêd xwe dikin dengîne, lê merivêd amin k'î dikare bibîne?
[7] Yê bi heqîyê r'îya r'astda çûyî, peyr'a wê bextewar bin zar'êd wîye bûyî.
[8] P'adşayê li ser t'extê dîwanê, bi ç'e'va her xirabîyê dide hildanê.
[9] K'î dikare bêje: «Min dilê xwe paqij kir û guneyêd xwe jî ji xwe dûr xist»?
[10] Du kevirêd mêzînêye ne weke hev, du pîvanê ne weke hev, h'eramîne li ber Xudan her du weke hev.
[11] H'eta qencî yan xirabîya xeysetê zar'ê jî bi kirêd wî k'ifş dibin.
[12] Guhê ku dibihê û ç'e'vê dibîne, her du jî Xudan çêkirine.
[13] Xewê h'iz neke, ku k'esîb nebî, ç'e'vê xwe veke, ku bi nan t'êr bî.
[14] Yê dik'ir'e dibêje: «Ne r'ind bû! Ne r'ind bû!» lê gava diçe, hingê p'aydar bû.
[15] Zêr' û cewar gelek hene, lê zarê bîlan hê xişirê biha ye.
[16] Yê bû wek'îlê xerîbekî, qap'ûtê wî hilde, yê bû wek'îlê nenasekî, k'efîl ji wî hilde.
[17] Nanê derewîyê mêriv xweş tê, lê paşê mîna parî gewrîyêda dimîne
[18] Merem bi şêwirê tê e'seyîkirinê, bi r'êdîtinê şer' bide kirinê.
[19] Yê gilîger'o sur'ê bela dike, h'evza xwe ji yê devbela bike.
[20] Yê nifir'k'arê dê û bava be, k'ûrayîya şevêda ç'ira wîyê vêse.
[21] Ew milk'ê ku pêşda bi lezo-bez hatîye destxistin, wê axirîyêda duayê lê wê neyê kirin.
[22] Nebêje: «Ji ber xirabîyêva ezê xirabîyê bikim» sebira Xudan bike û ewê te xilaz ke.
[23] Li ber Xudan du kevirêd mêzînêye ne weke hev h'eramî ne û mêzîna qelp neheqî ye.
[24] Gavê meriv ji Xudanda têne avîtinê, îdî r'îya xwe çawa dikare ew fe'm bike?
[25] Berî sozdayîna dîyarîya xwe, tu r'ind bide aqilê xwe, ku p'oşman nebî û bik'evî t'ela xwe.
[26] P'adşê serwaxt bi kam nep'aka dide lêdanê û çawa melh'eb wan ji bêderê dide hildanê.
[27] Îsafa mêriv ç'ira Xudan e, k'ûrayîya dila e'nene dike.
[28] Dilşewatî û r'astî xweykirîyê p'adşê ne, ew jî bi dilşewatîyê t'extê xwe dişidîne.
[29] R'ewşa cahila qewata wanda ye, r'ûmeta mezina r'û-gulîyê sipî ye.
[30] Derbêd birînê xirabîyê dûr dixe, lêdan jî nav-dil paqij dike.