[1] Сен коклерни яргъайдынъ, ашагъы тюшкейдинъ! Сенинъ огюнъде дагълар,
[2] одунны якъкъан атештен, сувны къайнаткъан алевден киби, ирип кеткейди! Адынъны душманларынъа белли эткейдинъ! Халкълар Сенинъ юзюнъден титрейгейди!
[3] Бизлер беклемеген вакъытта Сен ашагъы тюше, аджайип ишлеринъни япа эдинъ, ве Сенинъ огюнъде дагълар къалтырай эди.
[4] Эвель-эзельден онъа ишангъанлар ичюн о къадар шей япкъан башкъа алла акъкъында кимсе эшитмеди, ойлени ич бир козь корьмеди.
[5] Догърулыкънен яшагъанларны, ёлларынъны акъылында туткъанларны Сен къуванчнен къаршылайсынъ. Мына, бизлер чокътан гуна япкъанларымыз ичюн, бизге къаршы ачувландынъ. Биз насыл къуртуладжакъмыз?
[6] Эпимиз арам шей киби олдыкъ, догъру ишлеримиз де – кирленген урба кибидир. Биз эпимиз, япракълар киби, соламыз, бизни, ель киби, къабаатларымыз алып кете.
[7] Кимсе Адынъны чагъырмай, Сени гъайретнен къыдыргъан да ёкъ. Сен бизден юзюнъни сакъладынъ, бизге къабаатларымызда ирип кетмеге ёл бердинъ.
[8] Амма шимди, я РАББИ, Сен – бизим Бабамызсынъ! Биз – чамурмыз, Сен – чёльмекчисинъ, эпимиз – сенинъ къолларынънынъ ишимиз.
[9] Я РАББИм! Къарардан зияде ачувланма, къабаатымызны эбедий акъылынъда тутма. Бизге бакъ, эпимиз – Сенинъ халкъынъмыз!
[10] Азиз шеэрлеринъ сахрагъа чевирильди, Сион бакъымсыз, Ерусалим харап олды.
[11] Деделеримиз Сени шуретлеген, азиз, шанлы Эвимиз бутюнлей янды, бутюн къыйметли шейлеримиз ёкъ олды.
[12] Я РАББИ! Бундан сонъ да Озюнъни тутаджакъсынъмы, индемейип, бизни къарардан зияде къыйнайджакъсынъмы?