[1] Я РАББИ! Сен Меним Алламсынъ, Сени юксельтип, Адынъны макътарым. Сен аджайип ишни яптынъ, эвель-эзельден ниет эткенинъни толусынен беджердинъ.
[2] Сен шеэрлерни таш обасына чевирдинъ, къавийлештирильген къалелерни йыкътынъ. Ябанджыларнынъ сарайлары шеэрден ёкъ олды; бир даа омюрбилля гъайрыдан къурулмайджакъ.
[3] Шунынъ ичюн кучьлю халкълар Сени шуретлейджек, къоркъунчлы миллетлернинъ шеэрлери Сенден къоркъаджакъ.
[4] Сен фукъарелерни сакълайсынъ, сыкъынты вакътында гъариплерни къорчалайсынъ, боранда сакъланув ерни бересинъ, сыджакъта салкъын ёллайсынъ. Залымларнынъ гъазабы – сувукъ авада боран киби,
[5] сувсуз ерде аджджы сыджакъ кибидир. Ябанджыларнынъ шаматасыны ятыштырдынъ, аджджы сыджакъны булут кольгесинен къапаткъаны киби, зулум эткенлернинъ къуванчыны ёкъ эттинъ.
[6] Ордуларнынъ РАББИси бу дагъда бутюн халкълар ичюн семиз ашларнен, темиз шарапнен, энъ гузель этнен, буллюр киби темиз шарапнен софра донатаджакъ.
[7] Бу дагъда эписи халкъларны орьткен орьтюни ёкъ этеджек, эписи миллетлерни къаплагъан орьмени гъайып этеджек:
[8] олюм эбедиен енъиледжек, РАББИ-ТААЛЯ бутюн юзьлерден козьяшларны силеджек, ер юзюнде Онынъ халкъыны бир вакъыт яманламайджакълар ве масхара этмейджеклер. РАББИ бойле дей.
[9] О куню бойле дейджеклер: – Мына, бу – бизим Алламыз! Онъа ишандыкъ, ве О бизни къуртарды! Бу – РАББИдир! Биз Онъа ишандыкъ! О бизни къуртарды! Къуванып, шенъленейик!
[10] РАББИнинъ къолу бу дагъда къаладжакъ. Моав исе, тобан кубре чукъурында тапталгъаны дайын, озь еринде тапталаджакъ.
[11] Ялдагъан адам къолларыны саллагъаны киби, Моав къолларыны саллайджакъ, амма къол айнеджилигине бакъмадан, РАББИ онынъ къопайлыгъыны ашалайджакъ.
[12] Къавийлештирильген ерлеринъни, юксек диварларынъны йыкъаджакъ, авдарып, ерге урып, тозгъа чевиреджек.